M6:805 — آنکه جو دید آب را نکند دریغ / خاصه آن کو دید آن دریا و میغ

این بیت در ادامهٔ ابیات پیشین است که از نشانه‌های ایمان واقعی سخن می‌گوید. مولانا می‌پرسد چرا کسی که ادعای دیدن «بحر» (دریای حقیقت) را دارد، «کف سخی» (دست بخشنده) ندارد؟ در اینجا با یک مثال ساده این نکته را روشن می‌کند:

حتی کسی که فقط یک جویبار کوچک دیده باشد، می‌داند که آب از جایی می‌آید و تمام نمی‌شود، پس در بخشیدن آب به دیگران خساست نمی‌کند. حال، وضعیت کسی که به جای جویبار، خودِ دریا و ابرهای باران‌زا را دیده است، چگونه خواهد بود؟ چنین شخصی که عظمت و بی‌کرانی منبع اصلی فیض و رحمت الهی را درک کرده، دیگر ترسی از تمام شدن ندارد و وجودش سرشار از بخشندگی و سخاوت می‌شود.

این بیت، آزمونی برای صدق ادعای معنوی است. اگر کسی مدعی اتصال به حقیقت است اما در عمل بخیل و تنگ‌نظر است، ادعایش دروغین است. سخاوت و گشاده‌دستی، نتیجهٔ طبیعیِ درک و مشاهدهٔ فراوانی و غنای عالم معناست.