خواندن› دفتر ۱› بخش ۶ - بردن پادشاه آن طبیب را بر بیمار تا حال او را ببیند› بیت ۱۳۳
M1:133 — قال اَطعِمْنی فانّی جٰائعُ / واعتَجِلْ فالوَقْتُ سَیْفُ قاطعُ
M1:133
شرحِ سروش — برگرفته از لکچرهای ضبط شدهٔ مثنوی وی
این متن بر پایهٔ سخنرانیهای ضبطشدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.
ترجمه و معنا
ترجمه به فارسی روان: او (جان) گفت: مرا خوراک ده که گرسنهام و بشتاب، چرا که زمان شمشیری برّان است. معنا: این بیت، اصرار و التماس جان یا حسامالدین چلبی را به مولانا نشان میدهد که از تأخیر در بیان اسرار پرهیز کند و بیدرنگ آغاز به سخن کند، زیرا زمان در حال گذر است و فرصتها از دست میروند.
شرح
این بیت در ادامهٔ گفتوگوی شورانگیز و درونی مولاناست که پیش از این به جان خود گفته بود که شرح اسرار عشق و هجران را «تا وقت دگر» بگذارد؛ زیرا در مقام فنا، فهم کند میشود و «شرح این هجران و این خون جگر» از توان او خارج است. اما اینجا، جان مولانا، یا آنچنان که در سنت مثنوی آمده، حسامالدین چلبی، که محرک اصلی مولانا در سرودن مثنوی بود، بازمیگردد و با اصرار، مطالبهٔ خویش را تکرار میکند.
جان میگوید: «اطعمنی فانی جائع»؛ مرا تغذیه کن، من گرسنهام. این گرسنگی، گرسنگی فیزیکی نیست؛ بلکه عطش و اشتیاق برای دریافت معارف الهی است. گرسنگی روح است که خوراکش حکمت و حقیقت است. سپس با لحنی قاطع و صوفیانه میافزاید: «و عجل فالوقت سیف قاطع». عجله کن، فرصت را از دست مده، زیرا «الوقت سیف قاطع» است. این تعبیر، اصطلاحی مشهور در میان صوفیان بود که به معنی سرعت گذر زمان و عدم توقف آن به کار میرفت. زمان همچون شمشیری تیز، عمر آدمی و فرصتها را میبرد و از میان برمیدارد.
در ادامه، مولانا از زبان جان، منطق این اصرار را شرح میدهد: «صوفی ابنالوقت باشد ای رفیق / نیست فردا گفتن از شرط طریق». این از برجستهترین تعالیم صوفیانه است. «ابنالوقت» در نگاه صوفیان، برخلاف معنای منفی امروزین آن که «فرصتطلب» باشد، به کسی گفته میشد که سه ویژگی داشت: اول، کار را در وقت خاص خودش انجام میدهد، نه خارج از آن. دوم و مهمتر، کسی است که به حکم حال خود عمل میکند؛ یعنی اگر در قبض است، کار قبض میکند و اگر در بسط است، کار بسط. کسی که سالک است و در راه، باید مراقب احوال درونی خود باشد و به مقتضای حال عمل کند، نه اینکه بخواهد در وقت حزن، شادی نشان دهد یا بالعکس. این حالت برای سالکان آغازین طریق است؛ زیرا صوفیان کاملتر را «ابوالوقت» مینامیدند، یعنی پدر وقت و زایندهٔ احوال خود که بر زمان و حالتهای روحی خویش مسلطاند.
سومین نکته در مفهوم ابنالوقت این است که سالک باید از «فردا گفتن» پرهیز کند. مولانا میفرماید: «نقد را از نسیه خیزد نیستی». یعنی آنچه نقد است و حاضر، امروز است و حال؛ نسیه و فردا، شاید هرگز نیاید. انگیزهای که اکنون برای عمل صالح، برای کسب معرفت یا برای سلوک روحانی پدید آمده، ممکن است تا فردا سرد شود و از دست برود. گرمای اولیهٔ همت را باید غنیمت شمرد و فوراً به عمل درآورد. لذا، صوفیان همواره تأکید داشتند که سالک باید بیست و چهار ساعت مشغول کاری باشد؛ چه ذکر و عبادت، چه کار دنیا، تا نفس مجال سرکشی نیابد و احوال او تحت کنترل باشد.
در پاسخ به این اصرار جان، مولانا یک بار دیگر موضع خود را بیان میکند: «پوشیده خوشتر سر یار / خود تو در ضمن حکایت گوش دار». او تأکید میکند که اسرار دلبران و معشوق ازلی، بهتر است که پوشیده و در لفافه بماند. روش او در مثنوی، شرح مستقیم نیست، بلکه «در حدیث دیگران» و از طریق حکایتها و داستانها، اسرار را بازگو میکند. او به جان میگوید: «قصهها را گوش کن و اسرار را از دل آنها بیرون بکش». این همان روشی است که در آغاز داستان پادشاه و کنیزک نیز بر آن تأکید کرده بود که «خود حقیقت نقد حال ماست آن». مولانا میگوید که آنچه در داستانها میآید، در واقع شرح حال خود او و تجربیات او با شمس است که باید از میان کنایات و اشارات استنباط شود.
نکات کلیدی
- «الوقت سیف قاطع» بیانگر سرعت گذر عمر و ضرورت فوریت در سلوک و عمل است.
- مفهوم صوفیانه «ابنالوقت» به معنای عملکردن به مقتضای حال درونی است، نه فرصتطلبی.
- صوفی ابنالوقت باید از «فردا گفتن» پرهیز کند تا حرارت و انگیزه حال را از دست ندهد.
- سالک حقیقی، عمل «نقد» (اکنون) را بر «نسیه» (فردا) ترجیح میدهد، زیرا فرصتهای معنوی سیالاند.
- این بیت، اصرار جان (یا حسامالدین) را بر مولانا برای آغاز بیدرنگ سخن و افشای اسرار، منعکس میکند.
Sources: d1-s19 · 00:59:47 d1-s19 · 01:02:44 d1-s19 · 01:07:41
This text was reconstructed from Dr. Abdolkarim Soroush's recorded Masnavi lectures. It has not been reviewed and approved by him.
Translation & meaning
Translation: He (the Soul) said: "Feed me, for I am hungry! And hurry, for Time is a cutting sword (al-waqt sayf-un qāṭeʿ)!" Meaning: This verse captures the insistent plea of the Soul (or Hossamoddin Chalabi) to Mowlana, urging him to cease his delay and immediately articulate the spiritual mysteries, for time is fleeting and opportunities must not be lost.
Explanation
This verse is uttered in the fervent, internal dialogue of Mowlana, who had previously told his Soul that the exposition of love's mysteries and separation must be deferred "until another time"; for in the state of fanā (annihilation), understanding becomes dulled, and the "account of this separation and this bleeding heart" is beyond his capacity. Yet here, Mowlana's Soul—or, as per Masnavi tradition, Hossamoddin Chalabi, the primary instigator of the Masnavi's composition—returns, insistently repeating its demand.
The Soul declares: "Aṭʿimnī fa-innī jāʾiʿ" (Feed me, for I am hungry!). This hunger is not physical; it is the thirst and longing for divine knowledge. It is the soul's hunger, whose sustenance is wisdom and truth. Then, with a decisive and Sufi tone, it adds: "Wa ʿajjil fa-al-waqt sayf-un qāṭeʿ" (Hurry, for time is a cutting sword!). This idiom was famous among Sufis, signifying the swift passage of time and its relentless march. Time, like a sharp sword, cuts through one's life and opportunities, annihilating them.
Following this, Mowlana, through the voice of the Soul, elucidates the rationale behind this insistence: "Sūfī ibnu'l-Waqt bāshad ey rafiq / Nīst fardā goftan az sharṭ-i ṭarīq" (The Sufi is the child of the moment, O friend / Saying 'tomorrow' is not a condition of the Path). This is one of the most prominent Sufi teachings. "Ibnu'l-Waqt," in the Sufi view, contrary to its negative modern connotation of an "opportunist," referred to one with three characteristics. Firstly, they perform actions at their appointed time, not outside of it. Secondly, and more importantly, they act according to their ḥāl (spiritual state); meaning, if they are in qabḍ (contraction), they act accordingly, and if in basṭ (expansion), they do likewise. A sālik (seeker) on the path must be mindful of their inner states and act in congruence with them, rather than feigning joy in a time of grief or vice versa. This state is for beginners on the path; for more accomplished Sufis were called "Abul-Waqt" (father of the moment), meaning they originate and master their own spiritual states and time.
The third point in the concept of ibnu'l-Waqt is that the sālik must refrain from saying "tomorrow." Mowlana states: "Naqd rā az nasīʾa khīzad nīstī" (From credit (future) arises nothingness for cash (present)). That which is naqd (present, immediate) is today, the current ḥāl; nasīʾa (credit, tomorrow) may never arrive. The motivation that arises now for virtuous action, for acquiring knowledge, or for spiritual journeying, might cool and vanish by tomorrow. The initial warmth of resolve must be seized and immediately translated into action. Thus, Sufis always emphasized that the sālik must be constantly engaged in some activity—be it dhikr and worship, or worldly labor—so that the nafs (lower self) finds no opportunity to rebel and one's spiritual states remain controlled.
In response to this insistence from the Soul, Mowlana once again clarifies his stance: "Pūshīdeh khushtar sirr-i yār / Khwod to dar żimn-i ḥikāyat gūsh dār" (The secret of the Beloved is better kept veiled / But you, listen to it within the context of narratives). He emphasizes that the secrets of the Beloved, the Eternal Beloved, are better kept hidden and conveyed implicitly. His method in the Masnavi is not direct explanation (sharḥ), but rather recounting secrets "in the narratives of others" (dar ḥadīth-i dīgarān) through stories and tales. He tells the Soul: "Listen to the stories and extract the secrets from within them." This is the same method he underscored at the beginning of the story of the King and the Slave-Girl, stating that "it is truly the true account of our own state."". Mowlana suggests that what is found in the stories is, in fact, an account of his own state and his experiences with Shams, which must be inferred from allusions and hints.
Key takeaways
- "Time is a cutting sword" (al-waqt sayf-un qāṭeʿ) signifies the swift passage of life and the urgency of spiritual action.
- The Sufi concept of ibnu'l-waqt (child of the moment) means acting according to one's present inner spiritual state, not opportunism.
- The sālik (seeker) must avoid postponing action ("saying tomorrow") to preserve the warmth and motivation of their current ḥāl (state).
- A true spiritual traveler prioritizes immediate action (naqd) over deferral (nasīʾa), as spiritual opportunities are fleeting.
- This verse reflects the Soul's (or Hossamoddin's) insistence on Mowlana to immediately begin speaking and unveil the spiritual secrets.
Sources: d1-s19 · 00:59:47 d1-s19 · 01:02:44 d1-s19 · 01:07:41
به زبانِ تو — AI
यह शेर मौलाना से उनकी आत्मा (या हुसामुद्दीन चेलबी) की ज़ोरदार विनती को दर्शाता है, जिसमें वह आध्यात्मिक रहस्यों को उजागर करने में देरी न करने और तुरंत बोलना शुरू करने का आग्रह कर रही है, क्योंकि समय गुज़र रहा है और अवसर हाथ से जा रहे हैं।
यह शेर मौलाना के एक गहन आंतरिक संवाद का हिस्सा है। इससे ठीक पहले, उन्होंने अपनी आत्मा से कहा था कि प्रेम और विरह के रहस्यों की व्याख्या को 'किसी और समय तक' के लिए टाल दिया जाए, क्योंकि فنا (अस्तित्व के मिट जाने की अवस्था) में समझ मंद पड़ जाती है और 'इस विरह और इस जिगर के खून की कहानी' बयान करना उनकी क्षमता से बाहर है। लेकिन यहाँ, मौलाना की आत्मा, या जैसा कि मसनवी की परंपरा में माना जाता है, हुसामुद्दीन चेलबी (जिन्होंने मौलाना को मसनवी लिखने के लिए प्रेरित किया था), वापस आकर ज़ोर देकर अपनी माँग दोहराती है।
आत्मा कहती है: 'मुझे खिलाओ, मैं भूखी हूँ' (अत्इम्नी फ़-इन्नी जाइउ)। यह भूख शारीरिक नहीं है, बल्कि ईश्वरीय ज्ञान प्राप्त करने की प्यास और तड़प है। यह आत्मा की भूख है, जिसका भोजन ज्ञान और सत्य है। फिर, एक दृढ़ और सूफ़ी अंदाज़ में वह कहती है: 'जल्दी करो, क्योंकि वक़्त एक काटने वाली तलवार है' (व-अ'तजिल फ़-अल-वक़्तु सैफ़ुन क़ातिउ)। यह सूफ़ियों के बीच एक प्रसिद्ध मुहावरा था, जिसका अर्थ है कि समय बहुत तेज़ी से गुज़रता है और कभी नहीं रुकता। समय एक तेज़ तलवार की तरह इंसान की उम्र और अवसरों को काट कर खत्म कर देता है।
इसी आग्रह के तर्क को समझाते हुए, मौलाना आत्मा की ज़बान से कहते हैं: 'सूफ़ी इब्न-उल-वक़्त होता है, ऐ दोस्त / कल पर टालना इस राह की शर्त नहीं है'। 'इब्न-उल-वक़्त' (समय का बेटा) का सूफ़ी अर्थ आज के 'अवसरवादी' के नकारात्मक अर्थ से बिल्कुल अलग है। इसका मतलब है कि साधक को अपने वर्तमान आध्यात्मिक हाल (अवस्था) के अनुसार कार्य करना चाहिए और किसी भी काम को 'कल' पर नहीं टालना चाहिए। जो प्रेरणा और उत्साह अभी है, वह कल तक ठंडा पड़ सकता है। इसलिए, आध्यात्मिक अवसरों को तुरंत पकड़ लेना चाहिए, क्योंकि वे क्षणभंगुर होते हैं।
- قالَ اَطعِمْنی فانّی جٰائعُ
- (अरबी) उसने कहा: मुझे खिलाओ, क्योंकि मैं भूखा हूँ।
- اعتَجِلْ
- (अरबी) जल्दी करो, शीघ्रता करो।
- الوَقْتُ سَیْفُ قاطعُ
- (अरबी) समय एक काटने वाली (यानी तेज़) तलवार है। यह एक प्रसिद्ध सूफ़ी कहावत है जो समय के तेज़ी से गुज़रने और अवसरों को हाथ से न जाने देने की ज़रूरत पर ज़ोर देती है।
Bait ini menangkap desakan Jiwa (atau Husamuddin Chalabi) kepada Rumi, mendesaknya agar tidak menunda-nunda dan segera menyingkapkan rahasia-rahasia spiritual, karena waktu terus berlalu dan kesempatan bisa hilang.
Bait ini adalah bagian dari dialog batin yang penuh semangat antara Rumi dan Jiwanya. Sebelumnya, Rumi mengatakan ingin menunda penjelasan tentang rahasia cinta dan perpisahan "hingga waktu yang lain", karena dalam keadaan fanāʾ (peleburan diri), pemahaman menjadi tumpul. Namun di sini, Jiwa Rumi—atau menurut tradisi Masnavi, Husamuddin Chalabi, pendorong utama Rumi dalam menggubah karya ini—kembali dan mengulangi permintaannya dengan lebih mendesak.
Jiwa berseru, "Beri aku makan, karena aku lapar!" (aṭʿimnī fa-innī jāʾiʿ). Kelaparan di sini bukanlah kelaparan fisik, melainkan dahaga dan kerinduan untuk menerima pengetahuan ilahi. Inilah kelaparan ruhani yang makanannya adalah hikmah dan kebenaran. Kemudian, dengan nada tegas khas sufi, ia menambahkan, "Bersegeralah, karena Waktu adalah pedang yang tajam!" (wa-ʿajjil fa-al-waqt sayf-un qāṭeʿ). Ungkapan ini adalah istilah masyhur di kalangan sufi yang menggambarkan betapa cepatnya waktu berlalu dan tak pernah berhenti. Waktu, laksana pedang tajam, memotong dan melenyapkan usia serta kesempatan manusia.
Dalam bait-bait selanjutnya, Rumi menjelaskan logika di balik desakan ini: "Sufi adalah anak sang Waktu (ibnu'l-waqt), wahai sahabat / Berkata 'besok' bukanlah syarat sang Jalan." Ini adalah salah satu ajaran sufi yang paling penting. Seorang ibnu'l-waqt adalah seorang salik (penempuh jalan spiritual) yang bertindak sesuai dengan ḥāl (keadaan batin) yang sedang dialaminya saat itu juga. Ia tidak menunda-nunda amal atau pencarian makrifat. Dorongan yang muncul saat ini untuk berbuat baik mungkin akan mendingin dan hilang esok hari. Oleh karena itu, kehangatan niat harus dimanfaatkan dan segera diwujudkan dalam tindakan. Desakan Jiwa ini adalah permintaan untuk memanfaatkan momen spiritual yang hadir saat ini dan tidak membiarkannya berlalu sia-sia.
- اَطعِمْنی
- (Bhs. Arab) 'Beri aku makan'; sebuah perintah yang menyiratkan permintaan mendesak akan santapan rohani atau pengetahuan ilahi.
- جٰائعُ
- (Bhs. Arab) 'Lapar'; dalam konteks ini, bukan lapar fisik, melainkan kerinduan jiwa yang mendalam akan kebenaran dan makrifat.
- اِعتَجِلْ
- (Bhs. Arab) 'Bersegeralah' atau 'cepatlah'; sebuah seruan untuk tidak menunda-nunda, menekankan urgensi tindakan spiritual.
- الوَقْتُ سَیْفُ قاطعُ
- (Bhs. Arab) 'Waktu adalah pedang yang tajam (memotong)'; sebuah peribahasa Arab yang populer di kalangan sufi untuk menggambarkan sifat waktu yang cepat berlalu, fana, dan memutus setiap kesempatan jika tidak dimanfaatkan.
Este verso expresa la súplica insistente del Alma (o de Hosamoddin Chalabi) a Rumi, instándole a no demorar la revelación de los misterios espirituales, pues el tiempo pasa y las oportunidades se pierden.
Este verso se enmarca en un diálogo interno y apasionado. Rumi acababa de proponer dejar la exposición de los misterios del amor y la separación «para otro momento», pues en el estado de aniquilación (fanā) la comprensión se embota. Sin embargo, su Alma —que en la tradición del Masnavi se identifica con su discípulo Hosamoddin Chalabi, el principal impulsor de la obra— interviene para repetir su demanda con insistencia.
El Alma clama: «¡Aliméntame, que hambriento estoy!». No se trata de un hambre física, sino de una sed y un anhelo de conocimiento divino; es el hambre del espíritu, cuyo sustento es la sabiduría y la verdad. A continuación, añade con un tono decidido y sufí: «Y date prisa, pues el Tiempo es una espada cortante» (al-waqt sayf-un qāṭeʿ). Esta era una expresión célebre entre los sufíes para denotar el paso veloz e inexorable del tiempo. Como una espada afilada, el tiempo cercena la vida y las oportunidades, haciéndolas desaparecer.
La lógica de esta urgencia se aclara en los versos siguientes, donde se introduce el concepto del sufí como «hijo del momento» (ibn al-waqt). Para el sufí, posponer la acción espiritual —«decir mañana»— es contrario al Camino. La oportunidad para el crecimiento espiritual es ahora, en el estado (ḥāl) presente. La motivación y el fervor que se sienten en este instante son un bien precioso (naqd, «al contado») que podría enfriarse y desaparecer si se aplaza para un futuro incierto (nasīʾa, «a crédito»). Por lo tanto, el Alma exige a Rumi que aproveche el momento y comience a dictar el Masnavi sin más demora.
- قال اَطعِمْنی فانّی جٰائعُ
- Frase en árabe que significa: «Dijo: “Aliméntame, pues ciertamente estoy hambriento”».
- واعتَجِلْ فالوَقْتُ سَیْفُ قاطعُ
- Frase en árabe que significa: «Y apresúrate, pues el tiempo es una espada cortante». Es un famoso proverbio sufí.
此诗节表达了灵魂(或胡萨姆丁·查拉比)对鲁米的恳求,催促他不要拖延,立即开始阐述神圣的奥秘,因为时间飞逝,机不可失。
这句诗出自鲁米一段激烈的内心对话。此前,他刚对自己的灵魂说,要将阐释爱与离别的奥秘之事“留待他日”,因为在“寂灭”(fanā)的状态下,理解力会变得迟钝,他无力“诉说这离别与血泪”。然而,鲁米的灵魂——根据《玛斯纳维》的传统,也代表着促使鲁米创作此书的胡萨姆丁·查拉比——再次出现,并坚持自己的要求。
灵魂呼喊:“喂我,我饥肠辘辘!”(Aṭʿimnī fa-innī jāʾiʿ)。这种饥饿并非肉体之饥,而是对神圣知识的渴求,是灵魂的饥饿,其食粮乃是智慧与真理。接着,它以一种决断的、苏菲式的口吻补充道:“快些吧,时光是把利刃!”(Wa ʿajjil fa-al-waqt sayf-un qāṭeʿ)。这句“时光是把利刃”是苏菲修士中一句著名的格言,意指时间飞逝,一去不返。光阴如同一把锋利的宝剑,斩断人的生命与机遇,使其消逝。
鲁米接着借灵魂之口,解释了这种坚持背后的逻辑,即苏菲修士应是“活在当下之人”(ibnu'l-waqt)。在苏菲看来,“活在当下之人”并非指今天的“机会主义者”,而是指那些遵循内心灵性状态(ḥāl)行事的人。他们抓住当下的灵感与决心,从不“说到明天”,因为今日“现钱”般的修行热情,或许到明日“赊账”时便已冷却消散。因此,灵魂的催促是基于一个核心的苏菲教义:精神道路上的行动必须是即刻的,因为神圣的机遇转瞬即逝。
- قالَ
- (阿拉伯语)他说。在此处指鲁米的“灵魂”或胡萨姆丁。
- اَطْعِمْنی
- (阿拉伯语)喂我,给我食物。
- جٰائِعُ
- (阿拉伯语)饥饿的。
- اِعْتَجِلْ
- (阿拉伯语)快点,赶快。
- اَلْوَقْتُ سَیْفُ قاطِعُ
- (阿拉伯语)“时光是把利刃”,一句著名的苏菲格言,强调时间的宝贵与飞逝。
این بیت، اصرار و التماسِ جان (یا حسامالدین چلبی) به مولانا را نشان میدهد که بیان اسرار الهی را به تأخیر نیندازد و بیدرنگ سخن آغاز کند، زیرا زمان بهسرعت میگذرد و فرصتها از دست میروند.
این بیت در ادامهٔ گفتوگوی درونی و پرشور مولانا با جان خویش است. پیش از این، مولانا بیان اسرار عشق و هجران را به «وقت دگر» موکول کرده بود، زیرا در مقام فنا، فهم و بیان را دشوار مییافت. اما در اینجا، جان او (که در سنت مثنوی، نمادی از حسامالدین چلبی، مشوق اصلی مولانا در سرودن مثنوی است) بازمیگردد و با اصرار، خواستهٔ خود را تکرار میکند.
جان میگوید: «مرا خوراک بده که گرسنهام». این گرسنگی، جسمانی نیست، بلکه عطش روح برای دریافت معارف الهی و حقایق معنوی است. سپس با اصطلاحی مشهور در میان صوفیان میافزاید: «عجله کن، زیرا وقت چون شمشیری بُرنده است». این تعبیر کنایه از گذر سریع عمر و از دست رفتن فرصتهاست. زمان، مانند شمشیری تیز، بیوقفه پیش میرود و هر لحظه را قطع میکند و به گذشته میسپارد.
این بیت مقدمهای است برای بیان یکی از مهمترین اصول تصوف که در بیت بعدی میآید: «صوفی ابنالوقت باشد ای رفیق». «ابنالوقت» بودن به معنای غنیمت شمردن «حال» و لحظهٔ اکنون است. صوفی کسی است که کار امروز را به فردا نمیاندازد، زیرا انگیزهها و احوال معنوی سیّالاند و ممکن است شور و شوقی که اکنون برای سلوک وجود دارد، تا فردا سرد شود. بنابراین، اصرار جان برای شنیدن اسرار، در واقع دعوت به زیستن در «حال» و پرهیز از تسویف و تأخیر است، چرا که فرصت حیات و معرفت، همیشگی نیست.
- قالَ
- گفت (فعل ماضی عربی)
- اَطعِمْنی
- به من طعام بده، مرا خوراک بده (فعل امر عربی)
- فَانّی
- پس بهدرستی که من، زیرا من (حرف تأکید عربی)
- جٰائعُ
- گرسنه
- اِعْتَجِلْ
- عجله کن، بشتاب (فعل امر عربی)
- فَالوَقْتُ سَیْفُ قاطعُ
- پس زمان شمشیری بُرنده است (ضربالمثل مشهور عربی در میان صوفیان)
Dieser Vers drückt das eindringliche Flehen der Seele (oder Hossamoddin Chalabis) an Rumi aus, die Enthüllung der spirituellen Geheimnisse nicht länger aufzuschieben, da die Zeit flüchtig ist und Gelegenheiten verloren gehen.
Dieser Vers ist Teil eines inneren Dialogs, in dem Rumi gerade vorgeschlagen hatte, die Erläuterung der Geheimnisse von Liebe und Trennung auf „eine andere Zeit“ zu verschieben. Seine Seele – die in der Tradition des Masnavi oft mit seinem Schüler Hossamoddin Chalabi identifiziert wird, dem eigentlichen Anstifter des Werkes – widerspricht hier vehement.
Der Hunger, von dem die Seele spricht, ist kein physischer, sondern ein spiritueller Hunger: der Durst nach göttlicher Erkenntnis, Weisheit und Wahrheit. Die Seele verlangt nach Nahrung, die nur Rumi ihr geben kann. Die Forderung wird durch das berühmte Sufi-Sprichwort „die Zeit ist ein schneidendes Schwert“ (al-waqt sayf-un qāṭeʿ) untermauert. Dies bedeutet, dass die Zeit unaufhaltsam voranschreitet und wie eine scharfe Klinge das Leben und die kostbaren Momente der spirituellen Empfänglichkeit durchtrennt. Eine Gelegenheit, die jetzt verpasst wird, kehrt möglicherweise nie wieder.
Die nachfolgenden Verse vertiefen diesen Punkt, indem sie das Ideal des Sufis als „Kind des Augenblicks“ (ibnu'l-waqt) beschreiben. Ein wahrer Suchender auf dem Pfad verschiebt nichts auf morgen. Die spirituelle Glut und Motivation des gegenwärtigen Zustands (ḥāl) muss sofort genutzt werden, bevor sie erkaltet. Das Aufschieben geistiger Arbeit oder Erkenntnis wird als Verrat am gegenwärtigen Moment und als eine Illusion betrachtet, denn das „Morgen“ ist ungewiss, während das „Jetzt“ die einzige Realität ist, in der gehandelt werden kann.
- قالَ اَطْعِمْنی
- (Arabisch: qāla aṭʿimnī) „Er sprach: ‚Gib mir zu essen‘.“ Ein direktes Zitat, das die Dringlichkeit und das Verlangen der Seele unterstreicht.
- جائع
- (Arabisch: jāʾiʿ) „Hungrig“. Hier metaphorisch für den intensiven Durst nach spiritueller Nahrung und göttlicher Erkenntnis.
- اِعْتَجِلْ
- (Arabisch: iʿtajil) „Eile! Beeile dich!“ Ein Imperativ, der die Notwendigkeit sofortigen Handelns betont.
- اَلْوَقْتُ سَیْفٌ قاطِعٌ
- (Arabisch: al-waqtu sayfun qāṭiʿun) „Die Zeit ist ein schneidendes Schwert.“ Eine bekannte Sentenz im Sufismus, die auf die Flüchtigkeit der Zeit und die Notwendigkeit hinweist, den gegenwärtigen Augenblick zu ergreifen.
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.