M1:1584 — هر دمش صد نامه صد پیک از خدا / یا ربی زو، شصت لبیک از خدا

این بیت در ادامهٔ توصیف «طوطی جان» یا همان روح عارف کامل آمده است. مولانا می‌گوید چنین روحی، که در ظاهر ممکن است ضعیف و ناتوان به نظر برسد (مرغی ضعیفی)، در باطن از چنان ارتباط عمیقی با خداوند برخوردار است که هر نَفَس و هر لحظهٔ حیاتش سرشار از پیام‌ها و توجهات الهی است.

نسبت میان دعای بنده و اجابت خداوند در اینجا بسیار نامتقارن و به سود بنده است. عارف تنها یک بار خداوند را صدا می‌زند («یا ربی زو»)، اما خداوند با شصت «لبیک» (به معنای «در خدمتم» یا «بله جانم») به او پاسخ می‌دهد. این اغراق عددی (صد نامه، شصت لبیک) برای نشان دادن شدت و کثرت لطف و عنایت خداوند به اولیای خود است. این رابطه صرفاً یک گفتگوی ساده نیست، بلکه یک معاشقهٔ دائمی و سیل‌آسای رحمت از مبدأ الهی به سوی روح عاشق است. این بیت تأکید می‌کند که نزد خداوند، نالهٔ خالصانهٔ یک عارف از هر عبادت رسمی برتر است، همانطور که در بیت بعدی می‌گوید: «زلت او به ز طاعت نزد حق».