M1:530 — گر جهان پیشت بزرگ و بی‌بنیست / پیش قدرت ذره‌ای می‌دان که نیست

مولانا در ادامهٔ توصیف جهل و غفلت وزیری که با خداوند قدرتمند درافتاده است، به مقایسه‌ای بنیادین میان جهان محسوس و قدرت الهی می‌پردازد.

از دیدگاه انسان، جهان بسیار بزرگ، وسیع و بی‌انتها به نظر می‌رسد. اما این تنها یک برداشت محدود و ظاهری است. وقتی این جهان با قدرت مطلق خداوند سنجیده شود، تمام عظمتش رنگ می‌بازد و به چیزی کمتر از یک «ذره» تبدیل می‌شود؛ حتی مولانا پا را فراتر گذاشته و می‌گوید آن ذره هم «نیست» و وجودی ندارد. این بیان، پوچی و ناچیزی هر قدرتی غیر از قدرت الهی را آشکار می‌سازد.

این بیت در واقع پاسخی است به کسانی که به قدرت‌های دنیوی، از جمله وسعت ملک و سلطنت، مغرور می‌شوند. مولانا یادآوری می‌کند که وزیر فریبکار، مانند پادشاه، با قدرتی در جنگ است که کل این جهان در برابرش به حساب نمی‌آید. بنابراین، چنین نبردی از ابتدا محکوم به شکستی خفت‌بار است.