خواندن› دفتر ۱› بخش ۵ - ملاقات پادشاه با آن ولی که در خوابش نمودند› بیت ۹۵
M1:95 — دست و پیشانیش بوسیدن گرفت / وز مقام و راه پُرسیدن گرفت
M1:95
شرحِ سروش — برگرفته از لکچرهای ضبط شدهٔ مثنوی وی
این متن بر پایهٔ سخنرانیهای ضبطشدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.
ترجمه و معنا
ترجمه به فارسی روان: دست و پیشانی او را بوسیدن آغاز کرد، و از مقام و راه او پرسیدن گرفت. معنا: این بیت توصیف میکند که چگونه پادشاه با احترام و شوق فراوان از طبیب الهی استقبال کرد و جویای جایگاه معنوی و شیوهٔ سلوک او شد.
شرح
در این قطعه، مولانا تصویری گویا از شیوهٔ برخورد با مهمان الهی به دست میدهد. پادشاه با فروتنی تمام، دست و پیشانی طبیب را میبوسد؛ این نه یک رفتار صرفاً اجتماعی، که نشانی از ادراک مقام قدسی مهمان است. پرسش از «مقام و راه» نیز حاکی از عطش او برای شناخت اسرار سلوک و جایگاه معنوی این سالک عارف است. اما نکتهٔ عمیقتر، که در ورای این آداب ظاهری نهفته است، حکمت رویدادهای جهان است. آنچه پادشاه در آغاز میجست – یعنی شفای کنیزک و وصل با او – خود تنها بهانهای بود تا او را به سوی مقصد حقیقی، یعنی یافتن این طبیب الهی، رهنمون شود. حوادث زندگی، به ظاهر نامطلوب و دردناک، غالباً همچون کمندهایی هستند که ما را از مقصدی کوچک و محدود به سوی غایتی عظیمتر و بلندتر پرتاب میکنند. این همان معنای عمیقِ «الصبر مفتاح الفرج» است که مولانا در اینجا برجسته میکند: صبر در طلب و انتظار، در نهایت کلید گشایشهایی را به دست میدهد که فراتر از توقع اولیهٔ ماست. همانطور که خود مولانا و شمس نیز پس از سالها طلب و انتظار، سرانجام یکدیگر را یافتند و دریچهای نو به روی عالم معرفت گشودند. من معتقدم که مولانا در اینجا از زبان پادشاه، قصهٔ خود را نیز روایت میکند؛ قصهای که در آن جستجوهای ظاهری، ابزاری میشوند برای رسیدن به گنجینهای پنهان.
نکات کلیدی
- احترام عمیق، نشانهٔ ادراک مقام معنوی اهل معرفت است.
- پرسش از «مقام و راه» نشانگر عطش سالک برای درک اسرار سلوک است.
- حوادث ظاهری زندگی اغلب کمندهایی برای رسیدن به مقاصد پنهان و والاتر هستند.
- صبر در طلب، کلید گشایشهای غیرمنتظره و مقدر الهی است.
- داستان پادشاه و طبیب، انعکاسی از قصهٔ ملاقات مولانا با شمس تبریزی است.
Sources: d1-s17 · 00:01:01 d1-s17 · 00:03:28
This text was reconstructed from Dr. Abdolkarim Soroush's recorded Masnavi lectures. It has not been reviewed and approved by him.
Translation & meaning
Translation: He began to kiss his hand and forehead, / And started asking about his station and his way. Meaning: This verse describes the King's profound reverence and eagerness upon meeting the divine physician, as he sought to understand the physician's spiritual rank and path.
Explanation
In this passage, Rumi vividly portrays the manner of encountering a divine guest. The King, with utmost humility, kisses the physician's hand and forehead; this is not merely a social gesture, but a sign of his apprehension of the guest's sacred station. His inquiry into the 'station and way' reflects his thirst for understanding the secrets of spiritual journeying and the mystic's spiritual rank. Yet, the deeper point, lying beyond these outward courtesies, is the wisdom behind worldly events. What the King initially sought – namely, the healing of the slave girl and union with her – was merely a pretext to guide him toward his true destination: finding this divine physician. Life's occurrences, seemingly undesirable and painful, often act as snares that propel us from a minor, limited objective toward a grander, loftier purpose. This is the profound meaning of 'Patience is the key to relief' (al-Sabr miftāḥ al-faraj) that Rumi emphasizes here: perseverance in seeking and waiting ultimately unlocks openings that transcend our initial expectations. I believe that Rumi, through the King's words, also narrates his own story; a narrative in which apparent searches become instruments for reaching a hidden treasure. It is akin to Mowlana's own biographical journey, where both he and Shams, after years of fervent search and anticipation, finally found each other, opening a new vista onto the realm of gnosis.
Key takeaways
- Profound reverence signifies the recognition of a spiritual master's station.
- Inquiring about 'station and way' denotes the seeker's thirst for spiritual insight.
- Seemingly ordinary events in life often serve as snares guiding us to higher, hidden purposes.
- Patience in seeking is the key to unexpected divine openings and fulfillments.
- The King's encounter with the physician mirrors Rumi's own meeting with Shams-e Tabrizi.
Sources: d1-s17 · 00:01:01 d1-s17 · 00:03:28
به زبانِ تو — AI
Ce distique décrit comment le roi, avec une profonde révérence et un grand empressement, accueillit le médecin divin, cherchant à comprendre son rang spirituel et le chemin qu'il suivait.
Dans ce passage, Rûmî dépeint de manière vivante la façon de recevoir un hôte divin. Le roi, avec la plus grande humilité, baise la main et le front du médecin ; ce n'est pas un simple geste de politesse, mais le signe qu'il perçoit le statut sacré de son visiteur. Sa question sur la « station et la voie » (maqām et rāh) témoigne de sa soif de comprendre les secrets du cheminement spirituel et le rang de ce mystique.
Cependant, le point plus profond, qui se cache derrière ces marques de respect extérieures, est la sagesse qui gouverne les événements du monde. Ce que le roi cherchait initialement – la guérison de la servante et l'union avec elle – n'était qu'un prétexte pour le guider vers sa véritable destination : la rencontre avec ce médecin divin. Les événements de la vie, en apparence indésirables et douloureux, agissent souvent comme des leurres qui nous propulsent d'un objectif mineur et limité vers un but plus vaste et plus élevé. C'est le sens profond de l'adage « La patience est la clé de la délivrance » (al-ṣabr miftāḥ al-faraj) que Rûmî met ici en lumière : la persévérance dans la quête et l'attente finit par offrir des ouvertures qui dépassent nos espérances initiales.
Je crois que Rûmî, à travers les paroles du roi, raconte aussi sa propre histoire. C'est un récit où les quêtes apparentes deviennent des instruments pour atteindre un trésor caché. Cela ressemble au propre parcours biographique de Mawlânâ (Rûmî) où lui-même et Shams, après des années de recherche ardente et d'attente, se sont finalement trouvés, ouvrant une nouvelle perspective sur le royaume de la gnose.
- مقام
- Terme technique soufi désignant une « station spirituelle » ; un état stable et acquis sur le chemin mystique, par opposition au « ḥāl » (état passager).
- راه
- Littéralement « route » ou « chemin ». Dans ce contexte, il s'agit de la voie spirituelle, la méthode ou la discipline suivie par le mystique pour atteindre la connaissance divine.
بادشاہ نے اُس طبیبِ الٰہی کے ہاتھ اور پیشانی کو بوسہ دینا شروع کیا اور اُس کے روحانی مرتبے اور راہِ سلوک کے بارے میں دریافت کرنے لگا۔
اس حصے میں مولانا ایک خدائی مہمان سے ملاقات کے آداب کی ایک جیتی جاگتی تصویر پیش کرتے ہیں۔ بادشاہ نہایت عاجزی کے ساتھ طبیب کے ہاتھ اور پیشانی کو چومتا ہے؛ یہ محض ایک سماجی رویہ نہیں، بلکہ مہمان کے مقدس مقام کے ادراک کی علامت ہے۔ اُس کا ”مقام و راہ“ کے بارے میں سوال کرنا اس بات کی نشاندہی کرتا ہے کہ وہ اس عارف سالک کے روحانی مرتبے اور سلوک کے بھیدوں کو جاننے کے لیے کتنا پیاسا ہے۔
لیکن اس ظاہری ادب و احترام کے پیچھے ایک گہرا نکتہ پوشیدہ ہے، اور وہ ہے دنیا کے واقعات کی حکمت۔ بادشاہ جس چیز کی تلاش میں تھا — یعنی کنیز کی شفا اور اس کا وصال — وہ دراصل اُسے اُس کی حقیقی منزل، یعنی اس طبیبِ الٰہی سے ملاقات، کی طرف رہنمائی کا ایک بہانہ تھا۔ زندگی کے واقعات، جو بظاہر ناپسندیدہ اور تکلیف دہ معلوم ہوتے ہیں، اکثر ایسے کمند کا کام کرتے ہیں جو ہمیں ایک چھوٹے اور محدود مقصد سے ایک عظیم تر اور بلند تر منزل کی طرف اُچھال دیتے ہیں۔
یہی ”اَلصَّبْرُ مِفتاحُ الفرج“ (صبر کشادگی کی کنجی ہے) کا گہرا مفہوم ہے جسے مولانا یہاں نمایاں کر رہے ہیں: طلب اور انتظار میں صبر کرنا بالآخر ایسی کشادگیوں کی کنجی عطا کرتا ہے جو ہماری ابتدائی توقعات سے کہیں بڑھ کر ہوتی ہیں۔ یہ کہانی خود مولانا اور شمس تبریزی کی ملاقات کی بھی عکاس ہے، جہاں برسوں کی تلاش اور انتظار کے بعد آخرکار وہ ایک دوسرے سے ملے اور معرفت کی دنیا پر ایک نیا دریچہ کھولا۔ مولانا یہاں بادشاہ کی زبان سے اپنی ہی کہانی بیان کر رہے ہیں، ایک ایسی کہانی جس میں ظاہری جستجو ایک پوشیدہ خزانے تک پہنچنے کا ذریعہ بن جاتی ہے۔
- مقام
- روحانی درجہ، مرتبہ؛ تصوف میں سالک کی وہ منزل جہاں وہ اپنے مجاہدے سے پہنچتا ہے۔
- راہ
- راستہ؛ یہاں مراد طریقت، روحانی راستہ یا مسلکِ سلوک ہے۔
- گرفت
- یہاں ”شروع کیا“ یا ”لگا“ کے معنی میں استعمال ہوا ہے، جو کلاسیکی فارسی کا ایک اسلوب ہے۔
Bait ini menggambarkan bagaimana sang Raja menyambut tabib ilahi itu dengan penuh hormat dan semangat, seraya bertanya tentang kedudukan dan jalan spiritualnya.
Dalam bagian ini, Rumi melukiskan dengan hidup cara menyambut seorang tamu ilahi. Sang Raja, dengan kerendahan hati yang penuh, mencium tangan dan dahi sang tabib; ini bukan sekadar isyarat sosial, melainkan tanda pemahamannya akan kedudukan suci sang tamu. Pertanyaannya tentang "kedudukan dan jalan" (maqām dan rāh) mencerminkan dahaganya untuk memahami rahasia-rahasia perjalanan ruhani dan peringkat spiritual sang salik.
Akan tetapi, ada makna yang lebih dalam di balik tata krama lahiriah ini, yaitu hikmah di balik peristiwa-peristiwa dunia. Apa yang semula dicari sang Raja—yakni kesembuhan si gadis budak dan penyatuan dengannya—hanyalah dalih untuk membimbingnya menuju tujuan sejatinya: menemukan tabib ilahi ini. Peristiwa-peristiwa dalam hidup, yang tampaknya tidak menyenangkan dan menyakitkan, sering kali berfungsi laksana jerat yang melontarkan kita dari tujuan kecil yang terbatas menuju cita-cita yang lebih agung dan luhur. Inilah makna mendalam dari 'Ash-Shabru miftāhul faraj' (Sabar adalah kunci kelegaan) yang ditekankan Rumi di sini: kesabaran dalam mencari dan menanti pada akhirnya akan membuka pintu-pintu pertolongan yang melampaui harapan awal kita.
Saya percaya bahwa Rumi, melalui lisan sang Raja, juga menuturkan kisahnya sendiri; sebuah kisah di mana pencarian-pencarian lahiriah menjadi sarana untuk mencapai sebuah harta karun terpendam. Ini serupa dengan perjalanan hidup Rumi sendiri, di mana ia dan Syams Tabrizi, setelah bertahun-tahun mencari dan menanti dengan penuh semangat, akhirnya saling menemukan dan membuka cakrawala baru ke alam makrifat.
- مقام
- Secara harfiah berarti 'tempat berdiri' atau 'stasiun'. Dalam terminologi sufi, *maqām* (jamak: *maqāmāt*) merujuk pada tingkatan atau peringkat ruhani yang dicapai oleh seorang salik (penempuh jalan ruhani) melalui usaha dan disiplin diri.
- راه
- Secara harfiah berarti 'jalan' atau 'jalur'. Dalam konteks ini, *rāh* merujuk pada jalan ruhani atau tarekat (*ṭarīqah*), yakni metode dan praktik yang ditempuh seseorang untuk mendekatkan diri kepada Tuhan.
Este verso describe la profunda reverencia y anhelo del rey al encontrarse con el médico divino, mientras buscaba comprender su rango espiritual y su senda.
En este pasaje, Rumi retrata vívidamente la manera de recibir a un huésped divino. El rey, con la máxima humildad, besa la mano y la frente del médico; esto no es un mero gesto social, sino una señal de su percepción del rango sagrado del huésped. Su pregunta sobre el «rango y la senda» refleja su sed por comprender los secretos del viaje espiritual y la posición del místico.
Sin embargo, el punto más profundo, que yace más allá de estas cortesías externas, es la sabiduría detrás de los acontecimientos del mundo. Lo que el rey buscaba inicialmente —la curación de la esclava y la unión con ella— era simplemente un pretexto para guiarlo hacia su verdadero destino: encontrar a este médico divino. Los sucesos de la vida, aparentemente indeseables y dolorosos, a menudo actúan como lazos que nos impulsan desde un objetivo menor y limitado hacia un propósito más grande y elevado. Este es el profundo significado de que «la paciencia es la llave del alivio» (al-ṣabr miftāḥ al-faraj), que Rumi enfatiza aquí: la perseverancia en la búsqueda y la espera finalmente abre puertas que trascienden nuestras expectativas iniciales.
Creo que Rumi, a través de las palabras del rey, también narra su propia historia; una narrativa en la que las búsquedas aparentes se convierten en instrumentos para alcanzar un tesoro escondido. Es similar al propio viaje biográfico de Rumi, donde tanto él como Shams, después de años de ferviente búsqueda y anticipación, finalmente se encontraron, abriendo una nueva perspectiva al reino de la gnosis.
- مقام
- Maqām. Literalmente «estación» o «lugar». En la terminología sufí, se refiere a una etapa o rango espiritual estable que un buscador (sālik) alcanza en su camino hacia Dios a través de su propio esfuerzo y disciplina.
- راه
- Rāh. Literalmente «camino», «senda» o «vía». En este contexto, se refiere al método, la práctica y el camino espiritual específico que sigue el místico.
此詩節描述了國王見到那位神醫時,懷著極大的崇敬與熱忱,急切地想了解他的精神境界與修行之道。
在這段詩文中,魯米生動地描繪了與一位神聖訪客相遇的場景。國王極盡謙卑地親吻醫者的手與額頭;這不僅是社交禮儀,更表明他已領悟到這位來客的神聖地位。他對「位階」(maqām)與「道途」(rāh)的詢問,則反映了他對了悟靈修奧秘與這位神秘行者精神境界的渴求。
然而,在這些外在禮節背後,隱藏著更深的智慧,即世間萬象的奧義。國王最初的追求——治癒侍女並與她結合——不過是一個藉口,旨在將他引向真正的目的地:尋得這位神醫。生命中那些看似不幸和痛苦的事件,往往如同一張張羅網,將我們從渺小有限的目標,拋向更宏大、更崇高的使命。這正是魯米在此處所強調的「忍耐是解脫的鑰匙」(as-Sabr miftāh al-faraj)的深刻含義:在尋求與等待中的堅忍,最終會開啟遠超我們最初預期的門徑。
我相信,魯米在此是藉國王之口,講述自己的故事。在這個故事裡,表面的追尋成了通往隱秘寶藏的工具,正如魯米本人與夏姆斯(Shams-e Tabrizi)在歷經多年熱切的追尋與期盼後終得相遇,從而開啟了通往真知領域的全新視野。
- مقام
- 「位階」或「境界」。在蘇非術語中,指行者在靈修道途上通過自身努力達到的穩定精神層次。
- راه
- 「道路」或「道途」。指蘇非行者的靈修方法、道路或教團(tariqa)。
This verse describes how the King, with profound reverence, welcomed the divine physician and eagerly inquired about his spiritual rank and path.
In this passage, Rumi portrays the proper way to receive a divine guest. The King's gesture of kissing the physician's hand and forehead is not mere social courtesy; it is an outward sign of his deep recognition of the man's sacred spiritual standing.
His questions about the physician's "station" (maqām) and "way" (rāh) reveal his own thirst as a seeker to understand the secrets of the spiritual journey. However, the deeper wisdom here lies in the nature of events themselves. The King's initial goal—healing the slave girl—was merely a pretext, a divinely arranged snare to lead him to his true destination: this encounter with a spiritual master. Rumi suggests that life's events, even painful ones, often serve to propel us from a limited, worldly goal toward a far greater spiritual purpose.
This dynamic is the essence of the saying, "Patience is the key to relief" (al-ṣabr miftāḥ al-faraj), which the King will voice in a later verse. His patient search has unlocked a treasure far greater than what he first sought. In this, Rumi may be narrating his own story, reflecting his long search for, and eventual meeting with, his spiritual guide, Shams-e Tabrizi.
- مقام
- Maqām. A technical Sufi term for a spiritual 'station' or 'rank' achieved by a mystic on the path to God. It is a stable level of spiritual attainment, earned through effort, as opposed to a fleeting state (ḥāl).
- راه
- Rāh. Literally 'road' or 'way.' In this context, it refers to the spiritual path or methodology (ṭarīqa) that a mystic follows.
Dieser Vers beschreibt, wie der König den göttlichen Arzt mit tiefster Ehrfurcht und Eifer empfing und sich nach dessen spirituellem Rang und Pfad erkundigte.
In diesem Abschnitt schildert Rumi anschaulich die Begegnung mit einem göttlichen Gast. Der König küsst mit größter Demut die Hand und die Stirn des Arztes; dies ist nicht nur eine gesellschaftliche Geste, sondern ein Zeichen für sein Verständnis des heiligen Ranges des Gastes. Seine Frage nach „Rang und Weg“ (maqām o rāh) spiegelt seinen Durst wider, die Geheimnisse des spirituellen Pfades und den Rang des Mystikers zu verstehen.
Der tiefere Punkt, der hinter diesen äußeren Höflichkeiten liegt, ist jedoch die Weisheit, die den weltlichen Ereignissen innewohnt. Was der König ursprünglich suchte – nämlich die Heilung der Sklavin und die Vereinigung mit ihr – war nur ein Vorwand, um ihn zu seinem wahren Ziel zu führen: diesen göttlichen Arzt zu finden. Die Ereignisse des Lebens, die oft unerwünscht und schmerzhaft erscheinen, wirken wie Schlingen, die uns von einem kleinen, begrenzten Ziel zu einem größeren, erhabeneren Zweck treiben.
Dies ist die tiefere Bedeutung des Ausspruchs „Geduld ist der Schlüssel zur Erleichterung“ (al-Sabr miftāḥ al-faraj), den Rumi hier hervorhebt: Beharrlichkeit im Suchen und Warten erschließt letztendlich Öffnungen, die unsere ursprünglichen Erwartungen übertreffen. Es wird angenommen, dass Rumi durch die Worte des Königs auch seine eigene Geschichte erzählt, in der die äußere Suche zu einem Werkzeug wird, um einen verborgenen Schatz zu erreichen – ähnlich wie Rumi selbst nach Jahren der Suche endlich Schams-e Tabrizi fand.
- مقام
- Wörtlich „Ort“ oder „Station“. Im Sufismus bezeichnet es einen erreichten spirituellen Rang oder eine Stufe auf dem mystischen Pfad, die durch eigene Anstrengung und göttliche Gnade erlangt wird.
- راه
- Wörtlich „Weg“ oder „Pfad“. Bezieht sich auf den spirituellen Pfad (*ṭarīqa*) des Sufis, die Methode und Disziplin, die zur Gotteserkenntnis führt.
يصف هذا البيت كيف استقبل الملك الطبيب الإلهي بتبجيل وشوق عظيمين، حيث أخذ يقبّل يده وجبينه، ثم شرع يسأله عن مقامه الروحي ومنهجه في السلوك.
يقدّم لنا الرومي في هذا المقطع صورة بليغة عن كيفية استقبال الضيف الربّاني. فالملك، بمنتهى التواضع، يقبّل يد الطبيب وجبينه؛ وهذا ليس مجرّد تصرّف اجتماعي، بل هو علامة على إدراكه للمكانة القدسيّة لضيفه. كما أن سؤاله عن «المقام والطريق» (مقام و راه) ليكشف عن تعطّشه لمعرفة أسرار السلوك الصوفي والمنزلة الروحية لهذا العارف السالك.
لكن النقطة الأعمق، الكامنة وراء هذه الآداب الظاهرية، هي حكمة أحداث العالم. فما كان الملك يبحث عنه في البداية – أي شفاء الجارية والوصال بها – لم يكن سوى ذريعة لتوجيهه نحو مقصده الحقيقي، وهو العثور على هذا الطبيب الإلهي. إن حوادث الحياة، التي تبدو غير مرغوبة ومؤلمة، غالباً ما تكون بمثابة فخاخ أو شراك تدفعنا من هدف صغير ومحدود نحو غاية أعظم وأسمى. هذا هو المعنى العميق لـ «الصبر مفتاح الفرج» الذي يبرزه الرومي هنا: فالصبر في الطلب والانتظار يمنحنا في النهاية مفاتيح انفراجات تفوق توقّعاتنا الأولية.
يعتقد الدكتور سروش أن الرومي، على لسان الملك، يروي قصته هو أيضاً؛ قصة تصبح فيها المباحث الظاهرية أدوات للوصول إلى كنز خفي. فالأمر شبيه برحلة مولانا الرومي نفسه، حيث وجد هو وشمس التبريزي أحدهما الآخر أخيراً بعد سنوات من البحث الحثيث والانتظار، ففتحا بذلك نافذة جديدة على عالم المعرفة.
- مقام
- في المصطلح الصوفي، هي المنزلة الروحية الثابتة التي يبلغها السالك من خلال مجاهداته، وهي تختلف عن «الحال» الذي هو عطاء إلهي مؤقت.
- راه
- تعني «الطريق» أو «السبيل»، وتشير هنا إلى المنهج أو الطريقة التي يتبعها السالك في رحلته الروحية نحو الله.
- گرفت
- فعل مساعد يعني «أخذ» أو «شرع» أو «بدأ». فعبارة «بوسیدن گرفت» تعني «شرع يقبّل».
این بیت توصیف میکند که چگونه پادشاه با احترام و اشتیاق فراوان از طبیب الهی استقبال کرد و جویای مرتبهٔ معنوی و شیوهٔ سلوک او شد.
در این بخش، مولانا تصویری گویا از شیوهٔ برخورد با مهمانی الهی به دست میدهد. پادشاه با فروتنی تمام، دست و پیشانی طبیب را میبوسد؛ این رفتار صرفاً یک تعارف اجتماعی نیست، بلکه نشانهٔ درک مقام قدسی و معنوی مهمان است. پرسش از «مقام و راه» نیز عطش پادشاه را برای شناختن اسرار سلوک و جایگاه عرفانی این طبیب نشان میدهد.
اما نکتهٔ عمیقتری که در پس این آداب ظاهری نهفته، حکمت رویدادهای جهان است. آنچه پادشاه در ابتدا میجست – یعنی شفای کنیزک – تنها بهانهای بود تا او را به سوی مقصد حقیقی، یعنی یافتن این طبیب الهی، هدایت کند. حوادث زندگی، که گاه به ظاهر ناخوشایند و دردناکاند، اغلب همچون کمندهایی هستند که ما را از هدفی کوچک و محدود به سوی غایتی عظیمتر و والاتر پرتاب میکنند. این همان معنای عمیق «الصبر مفتاح الفرج» (صبر کلید گشایش است) است که مولانا در ابیات بعدی بر آن تأکید میکند: صبر در طلب و انتظار، در نهایت کلید گشایشهایی را به دست میدهد که فراتر از توقع اولیهٔ ماست.
به نظر میرسد مولانا در اینجا از زبان پادشاه، قصهٔ خود را نیز روایت میکند؛ قصهای که در آن جستجوهای ظاهری، ابزاری برای رسیدن به گنجینهای پنهان (دیدار با شمس تبریزی) میشوند.
- مقام
- در اصطلاح عرفانی، جایگاه و مرتبهٔ معنوی سالک
- راه
- طریقت، شیوهٔ سلوک و رسیدن به حقیقت
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.