خواندن› دفتر ۴› بخش ۴۶ - باز آمدن آن شاعر بعد چند سال به امید همان صله و هزار دینار فرمودن بر قاعدهٔ خویش و گفتن وزیر نو هم حسن نام شاه را کی این سخت بسیارست و ما را خرجهاست و خزینه خالیست و من او را بده یک آن خشنود کنم› بیت ۱۱۸۷
M4:1187 — آدمی اول حریص نان بود / زانک قوت و نان ستون جان بود
M4:1187
شرحِ سروش — برگرفته از لکچرهای ضبط شدهٔ مثنوی وی
شرح
جلسهٔ 10 — [00:46:45] انسان دو طبقه: امیال زیرین و خواستههای رفیع
این تقسیمبندی فوقالعاده است در واقع، اهمیت داره. نه به لحاظ فلسفی و تبیین نسبت روح و بدن، به لحاظ شناخت خود آدمی. ببینید، خود مولوی نسبت به این اولین سخن صریح و سادهای که میگه، میگه:
خب؟ این خواستههای اولیه ماست که به بدنمون برسیم، به معدهمون، به خوراکمون، به لباسمون، به جامون، به غرایضمون.
جلسهٔ 10 — [00:46:45] انسان دو طبقه: امیال زیرین و خواستههای رفیع
خب؟ این خواستههای اولیه ماست که به بدنمون برسیم، به معدهمون، به خوراکمون، به لباسمون، به جامون، به غرایضمون.
به زبانِ تو — AI
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.