M5:1060 — پس لباس کبر بیرون کن ز تن / ملبس ذل پوش در آموختن

Rumi benadrukt hier het fundamentele principe dat ware kennis en vaardigheid alleen verworven kunnen worden door een houding van nederigheid. De voorgaande coupletten (M5:1052-1059) spreken over de noodzaak van een meester (ustad) voor elke ambacht, zelfs de meest eenvoudige. Zelfs de meest vooraanstaande personen, zoals een heer of een smid, verliezen hun waardigheid niet door zich te kleden in de werkkleding van hun ambacht. Integendeel, het is een teken van toewijding. Dit bereidt de grond voor het idee dat de student zich moet ontdoen van de 'kleding van trots' (لباس کبر) – een metafoor voor arrogantie, zelfgenoegzaamheid en de overtuiging dat men al genoeg weet. In plaats daarvan moet men de 'kleding van nederigheid' (ملبس ذل) aantrekken. Dit is geen vernedering in de negatieve zin, maar een actieve keuze voor ontvankelijkheid, bescheidenheid en de bereidheid om te erkennen dat men nog veel te leren heeft. Zonder deze innerlijke houding van nederigheid blijft de deur naar diepere wijsheid gesloten, ongeacht de intellectuele capaciteiten van de student. Het is een oproep tot een innerlijke transformatie die voorafgaat aan elke externe leerervaring.