M5:2862 — که چه خواهم خورد مستقبل عجب / لوت فردا از کجا سازم طلب

این بیت زبان حالِ «نفس» انسان است که مولانا آن را به گاوی تشبیه کرده که در جزیره‌ای سرسبز زندگی می‌کند. این گاو که نماد نفس سیری‌ناپذیر و نگران ماست، هر روز از تمام نعمت‌های جزیره (جهان) می‌خورد و فربه می‌شود، اما شب‌هنگام از ترس اینکه فردا چه بخورد، از غصه لاغر و ضعیف می‌شود.

مولانا با این تصویر، اضطراب بی‌مورد انسان را نقد می‌کند که با وجود دریافت مستمر روزی و لطف خداوند در تمام عمر، باز هم به او اعتماد نمی‌کند و نگران آینده‌ای است که هنوز نیامده. این نگرانی، لذت داشته‌های امروز را از بین می‌برد و انسان را در چرخهٔ بی‌پایان حرص و ترس گرفتار می‌کند. پیام اصلی این است که به جای نگرانی برای آینده، به گذشته و لطف‌های بی‌شماری که دیده‌ایم بنگریم و به روزی‌رسان اعتماد کنیم. این ترس، ریشه در بی‌اعتمادی به منبع فیض الهی دارد.