M5:62 — لاجرم کافِر خورد در هفت بطن / دین و دل باریک و لاغر، زفت بطن

Este verso concluye una sección que contrasta la paciencia del creyente con la ansiedad del incrédulo (kāfir). Rumi argumenta que quien confía en la providencia divina es paciente y sereno, pues sabe que su sustento está garantizado. Por el contrario, quien carece de esta fe es acosado por el miedo a la pobreza, un susurro de Satanás que lo empuja a la prisa y la codicia.

El resultado, dice Rumi, es una profunda inversión de valores. El kāfir —que aquí significa tanto «infiel» como «ingrato»— intenta llenar su vacío interior con un exceso material. La imagen de «comer con siete estómagos» se basa en un conocido hadiz que contrasta al creyente, que come en un solo estómago, con el infiel, que come en siete. No se trata de una crítica a la comida en sí, sino una metáfora de la insaciabilidad. Su hambre no es física, sino espiritual.

La paradoja es trágica: mientras su vientre se vuelve «grueso» (zuft), su ser interior —su fe (dīn) y su corazón (dil)— se vuelve «fino y enjuto» (bārīk u lāghar). La energía que debería nutrir el alma se desvía para satisfacer los apetitos del cuerpo, dejando el espíritu desnutrido y débil. El verso es una advertencia sobre cómo la ansiedad material consume la vida espiritual, engordando lo físico a expensas de lo metafísico.

این بیت به حدیثی مشهور از پیامبر اسلام اشاره دارد که می‌فرماید: «مؤمن در یک روده می‌خورد و کافر در هفت روده». مولانا از این حدیث استفاده می‌کند تا تفاوت میان دو جهان‌بینی را به تصویر بکشد.

در ابیات قبل، مولانا توضیح می‌دهد که انسان باایمان، به دلیل توکل و اطمینان به رزق الهی، آرام و صبور است و شتاب‌زده عمل نمی‌کند. این آرامش (تأنّی) را پرتوی از نور رحمان می‌داند. در مقابل، فرد بی‌‌ایمان (کافر) تحت تأثیر وسوسه‌ی شیطان است که او را مدام از فقر و نداری می‌ترساند. این ترس، او را به حرص و ولع می‌کشاند تا بیش از نیاز خود مصرف کند.

نتیجه‌ی این حالت در این بیت خلاصه می‌شود: «کافر» به طور نمادین با «هفت شکم» می‌خورد، یعنی اشتهای او سیری‌ناپذیر است. اما این پرخوری و توجه صرف به امور مادی، به قیمت نابودی جنبه‌های معنوی او تمام می‌شود. رابطه‌ای معکوس میان جسم و جان او برقرار است: هرچه شکم او فربه‌تر (زفت بطن) می‌شود، دین و دلش که مرکز ایمان و معنویت است، نحیف‌تر و ضعیف‌تر (باریک و لاغر) می‌گردد. این بیت در واقع نقدی است بر مادی‌گرایی و غفلت از روح.