دیوان شمس› غزل ۱۵۷۶› بیت ۴ → پیشین · پسین ←
دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۱۵۷۶
- درسوزد پر و بال خورشید چون ما پر و بال برگشاییم
G1576:4
به زبانِ شما
هنوز به زبان شما برگردانی ساخته نشده — برای تمام غزل یکجا ساخته میشود:
ai-draft · gemini-2.5-pro
شرح این بیت
هنوز نوشته نشده — خوانش نزدیک این بیت در دل غزلش:
متن کامل غزل ↗
- 1 ما زنده به نور کبریاییم·بیگانه و سخت آشناییم
- 2 نفس است چو گرگ لیک در سر·بر یوسف مصر برفزاییم
- 3 مه توبه کند ز خویش بینی·گر ما رخ خود به مه نماییم
- 4 درسوزد پر و بال خورشید·چون ما پر و بال برگشاییم
- 5 این هیکل آدم است روپوش·ما قبله جمله سجدههاییم
- 6 آن دم بنگر مبین تو آدم·تا جانت به لطف دررباییم
- 7 ابلیس نظر جدا جدا داشت·پنداشت که ما ز حق جداییم
- 8 شمس تبریز خود بهانهست·ماییم به حسن لطف ماییم
- 9 با خلق بگو برای روپوش·کو شاه کریم و ما گداییم
- 10 ما را چه ز شاهی و گدایی·شادیم که شاه را سزاییم
- 11 محویم به حسن شمس تبریز·در محو نه او بود نه ماییم
ganjoor: sh1576 · public domain