دیوان شمس› غزل ۱۷۳۶› بیت ۲ → پیشین · پسین ←
دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۱۷۳۶
- چو نیم مست من از خواب برجهم به صبوح به گرد ساقی خود طالب مدد گردم
G1736:2
به زبانِ شما
هنوز به زبان شما برگردانی ساخته نشده — برای تمام غزل یکجا ساخته میشود:
ai-draft · gemini-2.5-pro
شرح این بیت
هنوز نوشته نشده — خوانش نزدیک این بیت در دل غزلش:
متن کامل غزل ↗
- 1 به گرد تو چو نگردم به گرد خود گردم·به گرد غصه و اندوه و بخت بد گردم
- 2 چو نیم مست من از خواب برجهم به صبوح·به گرد ساقی خود طالب مدد گردم
- 3 به گرد لقمه معدود خلق گردانند·به گرد خالق و بر نقد بیعدد گردم
- 4 قوام عالم محدود چون ز بیحدی است·مگیر عیب اگر من برون ز حد گردم
- 5 کسی که او لحد سینه را چو باغی کرد·روا نداشت که من بسته لحد گردم
- 6 لحد چه باشد در آسمان نگنجد جان·ز پنج و شش گذرم زود بر احد گردم
- 7 اگر چه آینه روشنم ز بیم غبار·روا بود که دو سه روز بر نمد گردم
- 8 اگر گلی بدهام زین بهار باغ شوم·وگر یکی بدهام زین وصال صد گردم
- 9 میان صورتها این حسد بود ناچار·ولی چو آینه گشتم چه بر حسد گردم
- 10 من از طویله این حرف می روم به چرا·ستور بسته نیم از چه بر وتد گردم
ganjoor: sh1736 · public domain