دیوان شمس› غزل ۱۸۹۲› بیت ۲ → پیشین · پسین ←
دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۱۸۹۲
- ای لطف تو را قاعده بر روزه گشایان مانند مسیحا ز فلک مایده دادن
G1892:2
به زبانِ شما
هنوز به زبان شما برگردانی ساخته نشده — برای تمام غزل یکجا ساخته میشود:
ai-draft · gemini-2.5-pro
شرح این بیت
هنوز نوشته نشده — خوانش نزدیک این بیت در دل غزلش:
متن کامل غزل ↗
- 1 هر شب که بود قاعده سفره نهادن·ما را ز خیال تو بود روزه گشادن
- 2 ای لطف تو را قاعده بر روزه گشایان·مانند مسیحا ز فلک مایده دادن
- 3 چون قوت دل از مطبخ سودای تو باشد·باید به میان رفتن و در لوت فتادن
- 4 ما را هم از آن آتش دل آب حیات است·بر آتش دل شاد بسوزیم چو لادن
- 5 کار حیوان است نه کار دل و جان است·در خاک بپوسیدن و از خاک بزادن
ganjoor: sh1892 · public domain