متن کامل غزل ↗

1. 1 اینک آن انجم روشن که فلک چاکرشان·اینک آن پردگیانی که خرد چادرشان
2. 2 همچو اندیشه به هر سینه بود مسکنشان·همچو خورشید به هر خانه فتد لشکرشان
3. 3 نظر اولشان زنده کند عالم را·در نظر هیچ نگنجد نظر دیگرشان
4. 4 ای بسا شب که من از آتششان همچو سپند·بوده‌ام نعره زنان رقص کنان بر درشان
5. 5 گر تو بو می نبری بوی کن اجزای مرا·بو گرفته‌ست دل و جان من از عنبرشان
6. 6 ور تو بس خشک دماغی به تو بو می نرسد·سر بنه تا برسد بر تو دماغ ترشان
7. 7 خود چه باشد تر و خشک حیوانی و نبات·مه نبات و حیوان و مه زمین مادرشان
8. 8 همه عالم به یکی قطره دریا غرقند·چه قدر خورد تواند مگس از شکرشان