غزل شمارهٔ ۲۲۹۲

✦ معنای کامل این غزل

هر بیت را برای صفحهٔ خودش باز کنید — برگردان، شرح، واژه‌های دشوار.

1. G2292:1 به لاله دوش نسرین گفت برخیزیم مستانهبه دامان گل تازه درآویزیم مستانه
2. G2292:2 چو باده بر سر باده خوریم از گلرخ سادهبیا تا چون گل و لاله درآمیزیم مستانه
3. G2292:3 چو نرگس شوخ چشم آمد سمن را رشک و خشم آمدبه نسرین گفت تا ما هم براستیزیم مستانه
4. G2292:4 بت گلروی چون شکر چو غنچه بسته بود آن درچو در بگشاد وقت آمد که درریزیم مستانه
5. G2292:5 که جان‌ها کز الست آمد بسی بی‌خویش و مست آمداز آن در آب و گل هر دم همی‌لغزیم مستانه
6. G2292:6 دلا تو اندر این شادی ز سرو آموز آزادیکه تا از جرم و از توبه بپرهیزیم مستانه
7. G2292:7 صلاح دیده ره بین صلاح الدین صلاح الدینبرای او ز خود شاید که بگریزیم مستانه

ganjoor: sh2292 · public domain