دیوان شمس› غزل ۲۴۰۲› بیت ۷ → پیشین · پسین ←
دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۲۴۰۲
- از سر کین درگذر بوسه ده ای لب شکر بر سر هر خاک سر گر ننهادم مده
G2402:7
به زبانِ شما
هنوز به زبان شما برگردانی ساخته نشده — برای تمام غزل یکجا ساخته میشود:
ai-draft · gemini-2.5-pro
شرح این بیت
هنوز نوشته نشده — خوانش نزدیک این بیت در دل غزلش:
متن کامل غزل ↗
- 1 باده بده ساقیا عشوه و بادم مده·وز غم فردا و دی هیچ به یادم مده
- 2 باده از آن خم مِه پر کن و پیشم بنه·گر نگشایم گره هیچ گشادم مده
- 3 چون گذرد می ز سر گویم ای خوش پسر·باده نخواهم دگر مست فتادم مده
- 4 چاکر خنده توام کشته زنده توام·گر نه که بنده توام باده شادم مده
- 5 فتنه به شهر توام کشته قهر توام·گر نه که بهر توام هیچ مرادم مده
- 6 صدقه از آن لعل کان بخش بر این پرزیان·ور ز برای تو جان صدقه ندادم مده
- 7 از سر کین درگذر بوسه ده ای لب شکر·بر سر هر خاک سر گر ننهادم مده
- 8 هر که دوم بار زاد عشق بدو داد داد·صد ره از صدق و داد گر بنزادم مده
- 9 شمس حق نیک نام شد تبریزت مقام·گر نشکستم تمام هیچ تو دادم مده
ganjoor: sh2402 · public domain