دیوان شمس› غزل ۳۱۵۲› بیت ۴ → پیشین · پسین ←
دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۳۱۵۲
- ز آدمی چون پری رمیدم من تا ز من ای پری رمیدستی
G3152:4
به زبانِ شما
هنوز به زبان شما برگردانی ساخته نشده — برای تمام غزل یکجا ساخته میشود:
ai-draft · gemini-2.5-pro
شرح این بیت
هنوز نوشته نشده — خوانش نزدیک این بیت در دل غزلش:
متن کامل غزل ↗
- 1 گرچه تو نیم شب رسیدستی·صبح عشاق را کلیدستی
- 2 ناپدیدی چو جان در این عالم·در جهان دلم پدیدستی
- 3 همه شب جان تو را شود قربان·ز آن که تو بامداد عیدستی
- 4 ز آدمی چون پری رمیدم من·تا ز من ای پری رمیدستی
- 5 در مزیدم چو دولت منصور·چون مرا تو ابایزیدستی
- 6 ای بسا نازکان و خامان را·چون من سوخته پزیدستی
- 7 شمس تبریز سرمه دیگر·در دو دیده خرد کشیدستی
ganjoor: sh3152 · public domain