دیوان شمس› غزل ۳۵۴› بیت ۲ → پیشین · پسین ←
دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۳۵۴
- جهان بگرفت ارواح مجرد زمین و آسمان پرهای و هویست
G354:2
به زبانِ شما
هنوز به زبان شما برگردانی ساخته نشده — برای تمام غزل یکجا ساخته میشود:
ai-draft · gemini-2.5-pro
شرح این بیت
هنوز نوشته نشده — خوانش نزدیک این بیت در دل غزلش:
متن کامل غزل ↗
- 1 ز میخانه دگربار این چه بویست·دگربار این چه شور و گفت و گویست
- 2 جهان بگرفت ارواح مجرد·زمین و آسمان پرهای و هویست
- 3 بیا ای عشق این می از چه خمست·اشارت کن خرابات از چه سویست
- 4 چه میگویم اشارت چیست کاین جا·نگنجد فکرتی کان همچو مویست
- 5 نیاید در نظر آن سر یک تو·که در فکر آنچ آید چارتویست
- 6 چو ز اندیشه به گفت آید چه گویم·که خانه کنده و رسوای کویست
- 7 ز رسوایی به بحر دل رود باز·که دل بحرست و گفتنها چو جویست
- 8 خزینه دار گوهر بحر بدخوست·که آب جو و چه تن جامه شویست
ganjoor: sh354 · public domain