غزل شمارهٔ ۳۷۲

✦ معنای کامل این غزل

هر بیت را برای صفحهٔ خودش باز کنید — برگردان، شرح، واژه‌های دشوار.

1. G372:1 من سر نخورم که سر گران‌ستپاچه نخورم که استخوان‌ست
2. G372:2 من سر نخوهم که باکلاهندمن زر نخوهم که بازخواهند
3. G372:3 بالا نپرم نه لک لکم منکس را نگزم که نی سگم من
4. G372:4 ترشی نکنم نه سرکه‌ام منپرنم نشوم نه برکه‌ام من
5. G372:5 دستار مرا گرو نهادییک کوزه مثلثم ندادی
6. G372:6 سالار دهی و خواجه دهآن باده که گفته‌ای به من ده
7. G372:7 من عشق خورم که خوشگوارستذوق دهنست و نشو جان‌ست
8. G372:8 خوردم ز ثرید و پاچه یک چنداز پاچه سر مرا زیانست

ganjoor: sh372 · public domain