دیوان شمس› غزل ۶۰۶› بیت ۵ → پیشین · پسین ←
دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۶۰۶
- ای خسته افتاده بنگر که که افکندت چون درنگری او را هم اوت برانگیزد
G606:5
به زبانِ شما
هنوز به زبان شما برگردانی ساخته نشده — برای تمام غزل یکجا ساخته میشود:
ai-draft · gemini-2.5-pro
شرح این بیت
هنوز نوشته نشده — خوانش نزدیک این بیت در دل غزلش:
متن کامل غزل ↗
- 1 با تلخی معزولی میری بنمی ارزد·یک روز همیخندد صد سال همیلرزد
- 2 خربندگی و آنگه از بهر خر مرده·بهر گل پژمرده با خار همیسازد
- 3 زنهار نخندی تو تا اوت نخنداند·زیرا که همه خنده زین خنده همیخیزد
- 4 ای روی ترش بنگر آن را که ترش کردت·تا او شکری شیرین در سرکه درآمیزد
- 5 ای خسته افتاده بنگر که که افکندت·چون درنگری او را هم اوت برانگیزد
- 6 گر زانک سگی خسبد بر خاک سر کویش·شیر از حذر آن سگ بگدازد و بگریزد
ganjoor: sh606 · public domain