M1:1349 — برگها چون شاخ را بشکافتند / تا به بالای درخت اشتافتند

این بیت بخشی از تمثیلی است که مولوی برای نشان دادن شادی وصف‌ناپذیر خرگوش پس از رهایی از چنگال شیر به کار می‌برد. خرگوش که نماد روح یا سالکِ رها شده است، مانند شاخ و برگی است که از «حبس خاک» آزاد شده و به سوی آسمان می‌رقصد. در بیت قبل، مولانا این آزادی را به سر برآوردن شاخ و برگ از خاک تشبیه می‌کند.

این بیت، این تصویر را با جزئیات بیشتری شرح می‌دهد: برگ‌ها (نماد نیروهای حیاتی و معنوی) با شکافتنِ شاخه‌ها (پشت سر گذاشتن موانع و محدودیت‌های مادی) با شور و شتاب به سوی بالا، یعنی به سمت کمال و نور، حرکت می‌کنند. این «شتافتن» صرفاً یک حرکت فیزیکی نیست، بلکه بیانگر شوق و اشتیاق روح برای بازگشت به اصل خویش و وصال با حقیقت است. همان‌طور که در ابیات بعدی مشخص می‌شود، این حرکت صعودی با شکرگزاری و سرودخوانی همراه است و نمادی از رهایی جان‌های اسیر در «آب و گِل» (جسم و دنیای مادی) است که در هوای عشق حق به رقص درمی‌آیند.