M1:1976 — ای بگشته زین طلب از کو بکو / چند گویی کین گلستان کو و کو

این بیت خطاب به سالک سرگشته‌ای است که در جستجوی حقیقت، عالم بیرون را زیر پا گذاشته است. مولانا با لحنی آمیخته به شفقت و عتاب به او یادآوری می‌کند که این جستجوی بیرونی بیهوده است. در ابیات قبل، وجود انسان به اشتری تشبیه شده که بر پشت خود «تنگ گلی» (نماد روح الهی و آن گلستان معنوی) را حمل می‌کند، اما طبع حیوانی‌اش او را به سمت خار و بیابان (دنیای مادی و امیال نفسانی) می‌کشاند.

بنابراین، پرسش مکرر «کو؟ کو؟» (کجاست؟ کجاست؟) نشانهٔ غفلت سالک از گنجی است که در درون خود دارد. او به جای توجه به درون و پرورش آن گلستان، در بیرون به دنبال نشانی از آن می‌گردد. مولانا او را به خودآگاهی و کشف حقیقت در باطن خویش فرامی‌خواند و هشدار می‌دهد که تا زمانی که «خار» تعلقات دنیوی در پای جانش خلیده، نمی‌تواند در این میدان جولان دهد و آن گلستان را بیابد.