M1:2001 — لیک می‌گوید بگو هین عیب نیست / جز تقاضای قضای غیب نیست

مولانا در ابیات قبل، از شدت هیجان و خستگی معنوی سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که اگر معشوق (خداوند) لحظه‌ای به او امان می‌داد، از فرط ملال و خستگی سکوت می‌کرد. اما بلافاصله در این بیت توضیح می‌دهد که این سکوت ممکن نیست، زیرا خودِ معشوق به او فرمانِ «گفتن» می‌دهد.

او پیشاپیش به منتقدان احتمالی پاسخ می‌دهد که شاید این پرده‌دری و بیان اسرار الهی را نوعی «عیب» بدانند. اما مولانا تأکید می‌کند که این سخن گفتن، ارادهٔ شخصی او نیست، بلکه «تقاضای قضای غیب» است؛ یعنی خواست و حکمی است که از عالم غیب و از جانب خداوند صادر شده است. در واقع، او خود را تنها یک ابزار و واسطه برای انتقال این پیام الهی می‌داند. بنابراین، کاری که به فرمان مستقیم حق انجام شود، هرگز نمی‌تواند عیب محسوب شود. این بیت، جایگاه مولانا را نه به عنوان یک شاعر، بلکه به عنوان یک مأمور و زبانِ گویای عالم معنا تثبیت می‌کند.