قرائت› دفتر ۱› بخش ۹۸ - در بیان این حدیث کی ان لربکم فی ایام دهرکم نفحات الا فتعر ضوا لها› بیت ۲۰۱۳
M1:2013 — پیش تو شسته ترا خود پیش کو / پیش هستت جان پیشاندیش کو
M1:2013
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
فرصتهای معنوی و راهنمایان الهی در دسترس تو هستند، اما تو خودت حضور ذهن نداری و جانت به جای آیندهنگری، اسیر لحظهی حال و مادیات است.
مولانا در این بیت، با بازی هنرمندانهای با کلمهی «پیش»، خواننده را به خودآگاهی دعوت میکند. او میگوید میراث معنوی پیامبر و اولیا، همچون گنجی «پیش روی» تو حاضر است. مشکل، غیبت آن گنج نیست؛ مشکل، غیبتِ خودِ توست. میپرسد: «خودِ تو کجایی؟» یعنی آیا با تمام حواس و توجهت در این لحظه حضور داری تا این فرصت را درک کنی؟
در مصرع دوم، این ایده را عمیقتر میکند. در برابر «هستی» مادی و جسمانی تو، که تنها به «حال» و امور روزمره میپردازد، آن «جان پیشاندیش» کجاست؟ «جان پیشاندیش» روحی است که به فراتر از ظواهر مینگرد، به عاقبت کار و به عالم معنا میاندیشد. مولانا هشدار میدهد که اگر انسان صرفاً در ابعاد مادی و زمانیِ «پیش» و «پس» زندگی کند، از درک حقیقت بیزمان و بیمکانِ روح محروم میماند. این بیت دعوتی است برای فراتر رفتن از وجود جسمانی و بیدار کردن آن بصیرتی که قادر به دیدن نفحات و فرصتهای الهی است.
- شسته
- در اینجا به معنی «نشسته» است.
- پیش کو
- «پیش» تو کجاست؟ حضورت، توجهت کجاست؟
- پیش هستت
- در مقابلِ هستیِ تو، در برابر وجود ظاهری و مادی تو.
- پیشاندیش
- آیندهنگر، عاقبتاندیش، دوراندیش.
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.