M1:2824 — گفت این هدیه بدان سلطان برید / سایل شه را ز حاجت وا خرید

این بیت، اوج فروتنی و در عین حال، عزت نفس مرد عرب بیابانی را نشان می‌دهد. او با کوزه‌ای آب باران به دربار خلیفه آمده که در مقایسه با خزائن شاه، هیچ است. با این حال، او هدیه‌اش را با وقار تقدیم می‌کند.

عبارت «سایل شه را ز حاجت وا خرید» کنایه‌ای لطیف و چندلایه دارد. در ظاهر، مرد عرب می‌گوید: «شاید شاه به چنین آبی نیاز داشت؛ من با آوردن آن، نیاز او را برآورده کردم و او را از زحمت یافتنش رهانیدم.» این گفته، هدیه‌ی ناچیز او را ارزشمند جلوه می‌دهد و به آن شأن و جایگاه می‌بخشد.

اما در نگاهی عمیق‌تر، این جمله بیانگر یک اصل عرفانی است: بخشش واقعی، نیاز بخشنده را برطرف می‌کند، نه نیاز گیرنده را. مرد عرب با این هدیه، نیاز درونی خود به «خدمت» و «ابراز ارادت» به خلیفه را برآورده کرده است. او با این عمل، خود را از بار این اشتیاق «وا خریده» یا رها کرده است. بنابراین، او با بخشیدن، بیش از آنکه به خلیفه چیزی بدهد، به روح خود چیزی بخشیده است. این بیت نشان می‌دهد که ارزش یک هدیه نه در مادیات آن، که در نیت خالص و عشق پشت آن نهفته است.