M1:2841 — باز استادی که او محو رهست / جان شاگردش ازو محو شهست

این بیت اوج سلسله مثال‌هایی است که مولانا برای نشان دادن تأثیر استاد بر شاگرد می‌آورد. پیش از این، او از استادان علوم ظاهری مانند فقه و نحو نام می‌برد که شاگردانشان همان علم را می‌آموزند. اما در اینجا به قلمرو عرفان و سلوک وارد می‌شود.

استاد حقیقی عرفان، کسی است که خود را در «راه» (ره) و طریقت فانی کرده است. او خود هنوز در مسیر است و خود را وقف پیمودن آن کرده. اما تأثیر او بر شاگردش بسیار فراتر از این است. شاگرد، به برکت چنین استادی، از «راه» عبور کرده و مستقیماً به «شاه» (شه) که مقصود نهایی یعنی خداوند است، می‌رسد و در او محو می‌شود.

این بیت به لطیف‌ترین شکل، قدرت انتقال معنوی و نقش پیر و مرشد را در عرفان بیان می‌کند. استاد، همچون یک پل یا یک وسیله، شاگرد را به جایی می‌رساند که شاید خود هنوز در حال طی کردن مسیر رسیدن به آن است. این نشان‌دهنده‌ی اوج ایثار و کارکرد وجودی یک راهنمای روحانی است: او خود در راه محو است تا شاگردش در شاه محو شود.