M1:300 — بحرِ تلخ و بحرِ شیرین در جهان / در میانشان بَرزَخُ لا یَبغیان

Dieser Vers enthüllt, inspiriert von einem koranischen Ausdruck, eine fundamentale Wahrheit der Existenz: Die Welt ist eine Bühne für die Vermischung von Wahrheit und Falschheit, Gut und Böse, Süße und Bitterkeit. Rumi entlehnt diesen kraftvollen Ausdruck aus der Sure Ar-Rahman, die besagt: „Er hat den beiden Meeren freien Lauf gelassen; sie treffen aufeinander. * Zwischen ihnen ist eine Schranke, die sie nicht überschreiten.“ Obwohl der Koran nicht explizit von „bitter und süß“ spricht, verdeutlicht Rumi mit dieser Unterscheidung seine Botschaft.

Die Absicht hier ist weder eine geografische Beschreibung natürlicher Phänomene noch eine Anspielung auf spezifische schiitische Symbolik. Vielmehr verwendet Rumi diesen Ausdruck, um einen ontologischen Zustand zu veranschaulichen: eine Welt, in der Gut und Böse, Glaube und Heuchelei, echtes und falsches Gold miteinander verflochten sind. Dies ist die Essenz der Existenz in diesem Reich; absolute Reinheit ist ein seltenes, vielleicht sogar unmögliches Phänomen. Diese Welt ist von Natur aus ein Ort der Vermischung, und wir werden niemals auf absolute Reinheit stoßen.

Dies spiegelt die Schwierigkeit der Unterscheidung wider. Es bedeutet nicht, dass man verzweifeln sollte, sondern dass man immer nach dem „Reineren“ suchen muss. Alles in dieser Welt – selbst unsere Wissenschaften, Philosophien und unsere körperliche Gesundheit – ist eine Mischung aus Stärke und Schwäche. Rumi fährt fort, dass in dieser Welt der Gemische die Unterscheidung des Echten vom Falschen einen Maḥak (Prüfstein) erfordert. Die Existenz solcher Prüfsteine, sowohl in der äußeren Welt als auch in unserem Inneren, ist wesentlich, um Wahrheit von Falschheit zu unterscheiden. Anstatt in dieser Welt absolute Reinheit zu erwarten, muss man realistisch sein und in dieser Vermischung nach dem reineren Wesen suchen.

This couplet uses a powerful Quranic image to illustrate a fundamental truth about existence: the world is an admixture of truth and falsehood, good and evil, sweetness and bitterness. Rumi borrows from Surah Ar-Rahman (55:19-20), which speaks of two seas meeting side-by-side with a barrier between them that they do not transgress. While the Quran doesn't specify 'bitter and sweet', Rumi adds this distinction to clarify his point.

The purpose here is not a literal description of geography, nor is it a symbolic Shi'i allegory. Rumi is depicting an ontological condition: a world where faith and hypocrisy, genuine gold and counterfeit, are inherently intertwined. Absolute purity is a rare, perhaps impossible, phenomenon in this realm. As Rumi states elsewhere, this mixture of sweet and salty water flows through creation itself. The world is, by its nature, a place of admixture.

This echoes the sentiment of Imam Ali, who explained that if truth and falsehood were completely separate, discernment would be easy. Instead, a handful of each is taken and blended, creating the challenge of telling them apart. This reality does not call for despair, but for the use of a maḥak (touchstone) — a standard for testing and distinguishing the genuine from the false. In a world where God has not restrained Satan, expecting absolute purity is unrealistic. The task is to be a realist and, within this universal mixture, to constantly seek out that which is purer.

এই বচনটি পবিত্র কুরআনের একটি আয়াত থেকে অনুপ্রাণিত হয়ে জগতের এক মৌলিক সত্যকে তুলে ধরে: এই পৃথিবী হলো সত্য ও মিথ্যা, ভালো ও মন্দ, মিষ্টতা ও তিক্ততার এক মিশ্রণ। মাওলানা রুমী এখানে সূরা আর-রাহমানের সেই আয়াতটি ব্যবহার করেছেন যেখানে বলা হয়েছে, "তিনি দুই দরিয়াকে প্রবাহিত করেছেন, যারা পরস্পর মিলিত হয়, কিন্তু তাদের মধ্যে রয়েছে এক অন্তরাল যা তারা অতিক্রম করে না।" রুমী এখানে 'তিক্ত' ও 'মিষ্টি' শব্দ দুটি যোগ করে তাঁর বক্তব্যকে আরও স্পষ্ট করেছেন।

এই রূপকের মাধ্যমে মাওলানা কোনো ভৌগোলিক বাস্তবতা বা বিশেষ কোনো প্রতীকী ব্যাখ্যা তুলে ধরছেন না। বরং, তিনি অস্তিত্বের এক গভীর অবস্থাকে চিত্রিত করছেন: এমন এক জগৎ যেখানে ভালো-মন্দ, ঈমান-মুনাফেকি, খাঁটি সোনা ও নকল সোনা ওতপ্রোতভাবে জড়িত। এই জগতের এটাই স্বভাব; এখানে বিশুদ্ধ বা নির্ভেজাল বলে কিছু পাওয়া প্রায় অসম্ভব। যেমন মাওলানা অন্য এক জায়গায় বলেছেন, "এই মিষ্টি ও নোনা জল শিরা-উপশিরায় কিয়ামত পর্যন্ত প্রবাহিত হবে।" এই পৃথিবী স্বভাবতই মিশ্রণের জায়গা, এবং আমরা কখনোই পরম বিশুদ্ধতার মুখোমুখি হব না।

এই মিশ্রণের জগতে আসলকে নকল থেকে আলাদা করতে প্রয়োজন হয় এক 'মহক' (محک) বা কষ্টিপাথরের। কষ্টিপাথর যেমন সোনাকে অন্য ধাতু থেকে পৃথক করে, তেমনই এই জগতের সত্য-মিথ্যাকে পরখ করার জন্য আমাদের ভেতরে ও বাইরে এমন কষ্টিপাথরের প্রয়োজন। এর অর্থ হতাশ হওয়া নয়, বরং এটাই বাস্তবতা মেনে নিয়ে এই মিশ্রণের মধ্যে থেকে আরও বিশুদ্ধকে খুঁজে বের করার সাধনা চালিয়ে যাওয়া। এই জগৎ যেহেতু ভালো-মন্দের মিশ্রণ, তাই পরম বিশুদ্ধতার আশা করা বৃথা। আমাদের কাজ হলো এই মিশ্রিত অবস্থাতেই খাঁটি জিনিসটিকে চিনে নেওয়ার চেষ্টা করা।

此诗节受《古兰经》启示，揭示了一个存在的根本真理：世界是真与假、善与恶、甘与苦交织的舞台。鲁米借用了《古兰经》至仁主章中的一句经文：“祂沟通了两海，彼此相遇，*二者之间，设一屏障，互不侵犯。”（مَرَجَ البَحرَینِ یَلتَقِیانِ * بَینَهُما بَرزَخٌ لّا یَبغِیانِ）。虽然经文本身未明确提及“苦”与“甘”，但鲁米通过这一区分，使其主旨更为清晰。

鲁米在此并非意在描述地理上的自然现象（如不同密度的水流），也非引用什叶派的象征性诠释（将两海解释为阿里与法蒂玛）。他仅仅是借用这一有力的表达，来描绘一种本体论的境况：一个善与恶、信仰与伪信、真金与伪币相互交织的世界。这便是此世存在的本质；绝对的纯粹是罕见的，甚至或许是不可能的。正如鲁米在别处所言：“这甘泉与咸水，如血脉般，/在众生中流淌，直至复活之日。”这个世界本质上是一个混合体，我们永远不会遇到绝对的纯粹。

这恰如伊玛目阿里在《辞章之道》中所言：“倘若虚假能从与真实的混杂中全然分离，那么求索者便不会被蒙蔽；倘若真实能从与虚假的混杂中全然分离，那么反对者的口舌便会止息。然而，现实是取一把这个，取一把那个，将它们混合起来。”这正是分辨之难的核心。但这并非意味着应当绝望，而是说人必须永远寻求那“更纯粹者”。世间万物，无论是科学、哲学，乃至我们的身体健康，都是强与弱的混合体。

鲁米接着指出，在这个充满混合物的世界里，要辨别真伪，需要一块“试金石”（maḥak）。试金石能将黄金与其他金属区分开来，防止欺骗。无论是在外部世界还是我们内心，这些试金石的存在，对于辨别真理与谬误都至关重要。在审判日到来之前，这些试金石便是我们的向导。真主并未束缚撒旦之手，他将一直通过其代理人制造腐败与不纯，直至末日。因此，期望在此世获得绝对的纯粹，本身就是一种徒劳的奢求。人必须面对现实，并在这混杂之中，寻觅那更纯粹的本质。

Bait ini, dengan mengambil inspirasi dari sebuah ungkapan dalam Al-Quran, menyingkap sebuah hakikat mendasar tentang keberadaan: dunia adalah panggung percampuran antara yang hak dan yang batil, kebaikan dan keburukan, yang manis dan yang pahit. Rumi meminjam ayat dari Surah Ar-Rahman: "marajal-baḥraini yaltaqiyān, bainahumā barzakhul lā yabgiyān"—Dia membiarkan dua lautan bertemu, di antara keduanya ada batas yang tidak dilampaui oleh masing-masing. Meskipun Al-Quran tidak secara eksplisit menyebutkan "pahit dan manis", Rumi menggunakan pembedaan ini untuk memperjelas pesannya.

Menurut Dr. Soroush, Rumi di sini tidak sedang mendeskripsikan fenomena geografi (seperti arus air dengan tingkat kepadatan berbeda), tidak pula merujuk pada tafsir simbolis Syiah tertentu. Ia semata-mata meminjam ungkapan yang kuat ini untuk menggambarkan sebuah kondisi ontologis: sebuah dunia di mana kebaikan dan keburukan, iman dan kemunafikan, emas asli dan emas palsu saling berkelindan. Inilah esensi keberadaan di alam ini; kemurnian mutlak adalah fenomena langka, bahkan mungkin mustahil. Seperti kata Rumi di tempat lain: "Air manis dan air asin ini mengalir dalam pembuluh-pembuluh darah / dalam diri makhluk hingga tiupan sangkakala." Dunia ini pada hakikatnya adalah tempat percampuran, dan kita tidak akan pernah menjumpai kemurnian yang absolut.

Kondisi ini adalah inti dari sulitnya melakukan pembedaan, sebagaimana diungkapkan oleh Imam Ali dalam Nahj al-Balaghah. Namun, ini bukan berarti kita harus berputus asa, melainkan sebuah panggilan untuk senantiasa mencari "yang lebih murni". Segala sesuatu di dunia ini—bahkan ilmu pengetahuan, filsafat, hingga kesehatan jasmani kita—adalah campuran antara kekuatan dan kelemahan.

Dalam dunia yang penuh campuran ini, lanjut Rumi, untuk membedakan yang asli dari yang palsu dibutuhkan sebuah maḥak (batu uji). Batu uji adalah alat untuk membedakan emas dari logam lain, mencegah penipuan. Keberadaan batu uji ini, baik di dunia luar maupun di dalam diri kita, sangat penting untuk mengenali kebenaran dari kebatilan. Mengharapkan kemurnian total di dunia ini, di mana Tuhan tidak menahan tangan Setan untuk menciptakan kerusakan, adalah sebuah kesia-siaan. Kita harus bersikap realistis dan, di tengah percampuran ini, terus mencari esensi yang lebih murni.

این بیت، با الهام از تعبیری قرآنی، پرده از حقیقتی بنیادین در هستی برمی‌دارد: جهان، صحنهٔ آمیختگی حق و باطل، خیر و شر، و شیرینی و تلخی است. مولانا آیهٔ شریفهٔ «مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ يَلْتَقِيَانِ * بَيْنَهُمَا بَرْزَخٌ لَا يَبْغِيَانِ» (سورهٔ الرحمن، آیات ۱۹-۲۰) را به عاریت می‌گیرد تا وضعیتی هستی‌شناسانه را تصویر کند: جهانی که در آن خوب و بد، ایمان و نفاق، و طلای سره و ناسره در هم تنیده‌اند. این، جوهرِ هستی در این عالم است؛ خلوص مطلق، پدیده‌ای‌ست نایاب، حتی شاید ناممکن. همان‌طور که مولانا در جای دیگری می‌گوید: «رگ‌رگ است این آب شیرین و آب شور / در خلایق می‌رود تا نفخ صور». این دنیا ذاتاً محل آمیختگی‌ست و ما هیچ‌گاه با خلوص محض روبه‌رو نخواهیم شد.

این همان چیزی است که امیرالمؤمنین علی (ع) در نهج‌البلاغه می‌فرمایند: «اگر باطل از آمیزش با حق خالص می‌شد، بر حق‌جویان پوشیده نمی‌ماند و اگر حق از آمیزش با باطل خالص می‌شد، زبان کینه‌توزان از آن قطع می‌گردید، اما دسته‌ای از این و دسته‌ای از آن گرفته می‌شود و در هم می‌آمیزند». این جوهرهٔ دشواری تشخیص است. این بدان معنا نیست که باید ناامید شد؛ بلکه به این معنی است که باید همواره در پی «خالص‌تر» بود. هرچیز در این عالم، حتی علوم، فلسفه، و سلامت جسمانی ما، آمیزه‌ای از قوت و ضعف است.

مولانا ادامه می‌دهد که در این جهانِ آمیختگی‌ها، شناخت گوهر از بدل، نیازمند «محک» است. محک، سنگی‌ست که طلا را از فلزات دیگر تمیز می‌دهد. وجود این محک‌ها، چه در عالم خارج و چه در درون ما، برای شناخت و تمییز حقیقت از باطل ضروری است. تا قیامت که روز «عرض اکبر» است، این محک‌ها راهنمای ما هستند. خدا دست شیطان را نبسته و او تا روز قیامت مشغول است تا آلودگی و فساد ایجاد کند؛ پس انتظار خلوص تام در این جهان، واقع‌بینانه نیست. باید در همین آمیختگی، به دنبال گوهر ناب‌تر گشت.