قرائت› دفتر ۱› بخش ۱۵۶ - در بیان آنک حال خود و مستی خود پنهان باید داشت از جاهلان› بیت ۳۴۵۹
M1:3459 — لیک چون این بار را نیکو کشی / بار بر گیرند و بخشندت خوشی
M1:3459
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
اگر بارِ سنگینِ دانشِ ظاهری و تکالیف شرعی را با صبر و صداقت تحمل کنی، این بار از دوشت برداشته میشود و به جای آن، لذت و شادی معنوی به تو عطا میگردد.
مولانا در ابیات پیشین، علم و دانش را به دو دسته تقسیم میکند: علمی که برای «اهل دل» مانند مرکبی راهوار است و آنها را به سوی حقیقت میبرد، و علمی که برای «اهل تن» همچون باری سنگین بر دوش است و مانع حرکتشان میشود. این «بار»، همان دانش نظری، احکام دینی و ریاضتهایی است که هنوز به تجربهی درونی و معرفت قلبی تبدیل نشده و برای سالک سنگینی میکند.
این بیت یک وعدهی امیدبخش است. مولانا میگوید اگر سالک این مرحلهی دشوار را با شکیبایی و اخلاص طی کند و از زیر بار تکالیف شانه خالی نکند، در نهایت مورد لطف الهی قرار میگیرد. آنگاه آن بار سنگین از دوش او برداشته میشود. این برداشتن بار به معنای تبدیل شدن علم نظری به شهود و معرفت حضوری است. دیگر دانش یک «حملکردنی» نیست، بلکه به «حملکننده» بدل میشود. در آن مرحله، به جای سنگینی و زحمت، سالک طعم «خوشی» و لذت روحانی را میچشد و عبادت و معرفت برایش شیرین و آسان میگردد.
- نیکو کشی
- به خوبی حمل کنی، به درستی به دوش بکشی
- بخشندت
- به تو میبخشند
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.