قرائت› دفتر ۱› بخش ۱۶ - متابعت نصاری وزیر را› بیت ۴۰۲
M1:402 — چونک نور صبحدم سَر بر زند / کرکس زرّین گردون پر زند
M1:402
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
این بیت طلوع خورشید و آغاز روز را توصیف میکند که نمادی از بیداری و بازگشت روح از عالم خواب به جهان مادی و هشیاری است.
این بیت در ادامهٔ توصیف حالت خواب و بیخبری شبانه است. مولانا خواب را به حالتی عارفانه تشبیه میکند که در آن روح از قید و بندهای دنیوی و سود و زیان آزاد است و در «صحرای بیچون» به پرواز درمیآید. اما این آزادی موقتی است.
با طلوع آفتاب که در اینجا به «کرکس زرین گردون» تشبیه شده، این حالت به پایان میرسد. همانطور که با دمیدن سپیدهدم، روز آغاز میشود و فعالیتهای دنیوی از سر گرفته میشود، روح نیز از آن عالم بیخبری و آسودگی به جهان هشیاری و تن بازگردانده میشود. این بیداری، بازگشتی به «دام» دنیا و رویارویی با مسئولیتها و حسابرسیهاست که در بیت قبل با عبارت «داد و داور» به آن اشاره شد. بنابراین، طلوع خورشید نماد نیرویی است که ما را از عالم غیب و استراحت روحانی به صحنهٔ زندگی مادی فرامیخواند.
- کرکس زرّین
- کنایه از خورشید
- گردون
- آسمان، فلک
- سر بر زند
- طلوع کند، ظاهر شود
- پر زند
- پرواز کند، بال بزند
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.