M1:483 — در یکی گفته ‌بکُش‌ باکی مدار / تا عوض بینی نظر را صد هزار

این بیت بخشی از سخنان وزیر مکّاری است که برای گمراه کردن مسیحیان، آموزه‌های معنوی متضاد را کنار هم می‌چیند. در ابیات قبلی، او از قولی نقل می‌کند که نباید «شمع نظر» (نماد عقل و ادراک بشری) را خاموش کرد. اما بلافاصله در این بیت، آموزه‌ای کاملاً مخالف را بیان می‌کند: این شمع را بکش و نترس، زیرا در ازای از دست دادن این نور محدود، به روشنایی و بصیرتی صدها هزار برابر دست خواهی یافت.

این تناقض‌گویی عمدی است تا شنونده را سردرگم کند. با این حال، خودِ این ایده (فدا کردن عقل جزئی برای رسیدن به شهود و معرفت الهی) یکی از مفاهیم بنیادین در عرفان است. مولانا در اینجا به این اصل پارادوکسیکال اشاره می‌کند که گاهی برای رسیدن به یک مرتبهٔ بالاتر از وجود و آگاهی، باید داشته‌های فعلی خود را قربانی کرد. این «کشتن» به معنای نابود کردن نیست، بلکه به معنای فراتر رفتن از محدودیت‌های عقل استدلالی و حواس ظاهری است تا راه برای دریافت‌های قلبی و اشراقی باز شود. بیت بعدی نیز این معنا را تأیید می‌کند که با این «کشتن»، «شمع جان» فروزان‌تر می‌شود.