M1:553 — پرورد در آتش ابراهیم را / ایمنی روح سازد بیم را

این بیت در ادامهٔ ابیات پیشین، نمونه‌ای برجسته از قدرت خداوند در دگرگون کردن امور ارائه می‌دهد. مولانا به داستان قرآنی حضرت ابراهیم (ع) اشاره می‌کند که به دستور نمرود در آتش افکنده شد، اما به ارادهٔ الهی، آتش بر او سرد و سلامت گشت و به گلستان تبدیل شد. واژهٔ کلیدی در اینجا «پرورد» است؛ خداوند نه فقط ابراهیم را از آتش نجات داد، بلکه آتش را به محیطی برای رشد و آرامش او بدل ساخت.

مصراع دوم این اصل را به یک قاعدهٔ کلی معنوی تعمیم می‌دهد: خداوند قادر است «بیم» (ترس و خطر) را به «ایمنی روح» (آرامش و امنیت باطنی) تبدیل کند. این بیت پاسخی است به وزیر مکّاری که با تکیه بر اسباب و تدبیر خود گمان می‌کرد می‌تواند عالمی را به هم بریزد. مولانا یادآوری می‌کند که قدرت حقیقی در دست خداست و اوست که می‌تواند از دل خطرناک‌ترین شرایط، امنیت و رستگاری بیافریند و تمام نقشه‌های انسانی را بی‌اثر سازد.