M2:106 — زانک سرمهٔ نیستی در می‌کشد / باده از تصویر شیطان می‌چشد

این بیت در ادامهٔ تمایز میان دو نوع «دیدن» است: دیدن خود در چشم معشوق حقیقی (که عین حقیقت است) و دیدن خود در چشم دیگران (که خیال و وهم است).

مولانا توضیح می‌دهد که چرا نباید به تصویری که دیگران از ما دارند اعتماد کنیم. چشم آنها با «سرمهٔ نیستی» تیره شده است. «نیستی» در اینجا به معنای عدم، پوچی و فقدان ارتباط با حقیقت وجودی است. چنین چشمی، آینهٔ واقعیت نیست، بلکه خانه‌ای برای خیال و توهم است. تصویری که در آن شکل می‌گیرد، واقعی نیست؛ مانند شرابی است که از دست شیطان گرفته شود – ظاهری فریبنده دارد اما اثری جز مستی غفلت و گمراهی ندارد.

به عبارت دیگر، کسی که وجودش از حقیقت تهی است (سرمهٔ نیستی کشیده)، ادراک و برداشتش نیز شیطانی و وهم‌آلود خواهد بود. بنابراین، بازتابی که از خود در چشم چنین فردی می‌بینیم، نه هویت واقعی ما، که تنها یک خیال باطل و فریبنده است و باید آن را رد کرد.