قرائت› دفتر ۲› بخش ۱ - سر آغاز› بیت ۱۲

M2:12 — ای دهان تو خود دهانهٔ دوزخی / وی جهان تو بر مثال برزخی

ای دهان تو خود دهانهٔ دوزخیوی جهان تو بر مثال برزخی
ای دهان، تو خود دروازه‌ی جهنم هستیو ای دنیای تو، گویی که مانعی و حایلی
ای انسان، دهان تو که مرکز امیال جسمانی است، در حقیقت ورودی دوزخ است و دنیای مادی تو همچون پرده‌ای است که تو را از دیدن حقیقت باز می‌دارد.

M2:12

❋ ❋ ❋

شرح و معنا · به زبانِ تو — AI

❋

گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات

گفتگوی تو تا وقتی عمومی‌اش نکنی، فقط روی همین دستگاه می‌ماند.

پرسش‌های خوانندگان

هنوز پرسشی به‌اشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.