M2:1228 — همچو آن شخص درشت خوش‌سخن / در میان ره نشاند او خاربن

이 이야기는 루미가 인간의 나쁜 습관이나 성품이라는 '내면의 가시나무'를 설명하기 위해 사용하는 유명한 우화의 도입부입니다. 여기서 한 남자가 길 한가운데에 가시나무를 심습니다. 이 행동은 그 자체로 이기적이고 타인에게 해를 끼치는 일입니다. 루미는 이 남자를 '거칠면서도 말솜씨 좋은'(درشت خوش‌سخن) 사람이라고 묘사하는데, 이는 그의 해로운 본성과 그럴듯하게 자신을 변명하는 능숙함 사이의 모순을 암시합니다.

이 가시나무는 당장 뽑지 않으면 시간이 지날수록 더욱 뿌리 깊고 강해져 제거하기 어려워지는 악한 성품, 나쁜 습관, 혹은 미루는 버릇을 상징합니다. 행인들이 불평하고 지방관이 제거하라고 명령해도 그는 "내일 하겠다"고 미루기만 합니다. 이 이야기는 영적 여정에서 자기 수양의 시급함을 강조합니다. 내면의 결점이라는 가시나무는 작고 어릴 때 뽑아내야지, 방치하면 결국 자신과 타인을 해치는 거대한 장애물이 되고 맙니다.

Este verso inicia una de las parábolas más famosas del Masnavi: la del hombre que planta un espino en mitad de un camino público. Rumi lo describe con una contradicción deliberada: es durusht (رُشت, rudo, áspero) en sus actos, pero khwush-sukhan (خوش‌سخن, de dulce hablar) en sus palabras. Esta dualidad es el núcleo de la historia.

La acción de plantar el espino es una metáfora de adquirir un mal hábito, un rasgo de carácter destructivo o un pecado. Al principio, puede parecer algo pequeño e inofensivo. Sin embargo, al estar «en medio del camino», afecta no solo al individuo sino a toda la comunidad, obstaculizando el paso y causando daño a otros.

La historia que sigue explora las consecuencias de la procrastinación. La gente se queja, el gobernador le ordena que lo arranque, y el hombre siempre responde con promesas suaves y evasivas: «Sí, lo haré mañana». El espino, mientras tanto, crece más fuerte y con raíces más profundas, mientras que el hombre envejece y se debilita. El punto de Rumi es que cuanto más tiempo dejamos que un mal hábito se arraigue, más difícil se vuelve erradicarlo, hasta que finalmente nos supera.

این بیت سرآغاز یکی از تمثیل‌های مشهور مثنوی است که مولانا برای توضیح اهمیت مبارزه با نفس و رذایل اخلاقی در جوانی بیان می‌کند. داستان درباره مردی است که شخصیتی دوگانه دارد: از یک سو «خوش‌سخن» است و ظاهری آراسته و موجه دارد، اما از سوی دیگر «درشت» و بی‌ملاحظه است و با کاشتن یک «خاربن» (بوته خار) در راه عمومی، به دیگران آزار می‌رساند.

این بوته‌ی خار نماد یک صفت بد، یک گناه یا یک عادت زشت در وجود انسان است. در ابتدای کار، این خار یک نهال کوچک و ضعیف است که به راحتی می‌توان آن را از ریشه درآورد. اما صاحب آن، با امروز و فردا کردن و به تعویق انداختن، به آن فرصت رشد می‌دهد.

نکته‌ی کلیدی در این بیت، تضاد میان «خوش‌سخن» و «درشت» بودن مرد است. این تضاد نشان می‌دهد که چگونه ظاهری فریبنده می‌تواند باطنی آسیب‌رسان را پنهان کند. مولانا با این داستان هشدار می‌دهد که نباید فریب وعده‌های نفس اماره را خورد که به ما می‌گوید «فردا» توبه خواهیم کرد یا عادت بدمان را کنار خواهیم گذاشت. هر روز که می‌گذرد، آن عادت بد (خاربن) ریشه‌دارتر و قوی‌تر می‌شود و ما (شخص) ضعیف‌تر و ناتوان‌تر می‌شویم و کندن آن دشوارتر و حتی ناممکن می‌گردد.