M2:123 — هر که با ناراستان هم‌سنگ شد / در کمی افتاد و عقلش دنگ شد

این بیت نتیجه‌گیری مستقیم مولانا از داستان مردی است که موی کج ابرویش او را به خطا انداخت و گمان کرد هلال ماه را دیده است. همانطور که یک ترازوی درست می‌تواند ترازوی دیگر را تنظیم کند و یک ترازوی نادرست می‌تواند دیگری را از تنظیم خارج کند (بیت قبلی)، در معاشرت‌های انسانی نیز همین قانون برقرار است.

مولانا هشدار می‌دهد که همنشینی با «ناراستان» — یعنی افراد کج‌اندیش، بدکردار و کسانی که از راه حق منحرف شده‌اند — دو پیامد ویرانگر دارد:

1. «در کمی افتاد»: فرد ارزش، اعتبار و کمالات خود را از دست می‌دهد. همان‌طور که ترازوی سالم در کنار ترازوی خراب، اعتبارش زیر سؤال می‌رود، انسان درستکار نیز در جمع بدان، قدر و منزلت خود را می‌بازد و به کاستی و نقصان دچار می‌شود.

2. «عقلش دنگ شد»: قدرت تشخیص و خرد او زایل می‌شود. معاشرت با افراد کج‌فکر، به‌تدریج ذهن و دیدگاه انسان را منحرف می‌کند تا جایی که دیگر نمی‌تواند حق را از باطل تشخیص دهد و مانند آن مرد، یک توهم را حقیقت می‌پندارد. این «دنگ شدن» به معنای گیجی، سرگشتگی و از کار افتادن عقل سلیم است.

بنابراین، این بیت یک اصل مهم در سلوک و اخلاق اجتماعی را بیان می‌کند: برای حفظ سلامت روحی و عقلی، باید از همنشینی با بدان پرهیز کرد و با «راستان» همراه شد.