M2:1303 — گه یمینش می‌برد گاهی یسار / گه گلستانش کند گاهیش خار

Este verso es parte de una meditación sobre la soberanía absoluta de Dios, cuya mano invisible (دست پنهان) dirige toda la existencia. Rumi describe el mundo como una mota de polvo (خس) a merced del viento de lo Oculto (باد غیب), que lo empuja en direcciones aparentemente contradictorias.

El movimiento hacia la derecha (یمین) y la izquierda (یسار) simboliza el viaje del alma entre la guía espiritual y el desvío, la fortuna y la desgracia. De manera similar, ser transformado en un «jardín de rosas» (گلستان) o en una «espina» (خار) representa los cambios drásticos en la condición de una persona, desde la belleza, la gracia y la alegría hasta la fealdad, la dureza y el sufrimiento. En el contexto de la historia, estos cambios no son accidentales ni son el resultado de la voluntad humana únicamente; son las manifestaciones visibles de una Causa invisible y todopoderosa. El punto central de Rumi es enseñar al lector a percibir al Agente detrás de la acción, al jinete oculto que guía al caballo en su galope.

این بیت در ادامهٔ توصیف جهان به مثابه پر کاهی در دست «باد غیب» است. مولانا توضیح می‌دهد که نیرویی نادیدنی، سرنوشت همه چیز را رقم می‌زند و آن را مدام در تضادها و دگرگونی‌ها غوطه‌ور می‌سازد.

همانطور که باد، کاهی را گاه به راست و گاه به چپ می‌برد، ارادهٔ الهی نیز جهان و انسان را در مسیرهای گوناگون، از راه هدایت (یمین) تا مسیر گمراهی (یسار)، به حرکت درمی‌آورد. این دگرگونی فقط در مسیر نیست، بلکه در ماهیت تجربه‌های ما نیز هست: گاهی زندگی همچون گلستانی پر از زیبایی و آرامش است و گاهی دیگر، به خاری دردناک و رنج‌آور بدل می‌شود.

نکتهٔ اصلی در این ابیات، تأکید بر وجود یک «فاعل پنهان» است. در بیت‌های بعدی، مولانا این فاعل را به سوارکاری ناپیدا، کمانی نامرئی و «جانِ جان» تشبیه می‌کند. هدف او این است که نشان دهد آنچه در ظاهر می‌بینیم، علت نهایی نیست، بلکه همه چیز جلوه و اثر یک قدرت برتر و پنهان است و انسان در برابر این قدرت، تسلیم و عاجز است.