قرائت› دفتر ۲› بخش ۲۶ - فرمودن والی آن مرد را کی این خاربن را کی نشاندهای بر سر راه بر کن› بیت ۱۳۲۸
M2:1328 — این صدا در کوه دلها بانگ کیست / گه پرست از بانگ این کُه گه تهیست
M2:1328
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
El corazón del discípulo es como una montaña que a veces resuena con la llamada del guía espiritual y a veces queda en silencio, reflejando los estados de presencia y ausencia espiritual.
Este verso utiliza la metáfora de una montaña y su eco para describir la relación entre el guía espiritual (shaykh) y el discípulo (murīd). El corazón del buscador es comparado con una vasta cadena montañosa («کوه دلها», kūh-e delhā), un espacio capaz de recibir y amplificar un sonido profundo.
La pregunta «¿de quién es el eco?» (bāng-e kīst?) no busca una respuesta simple. En los versos anteriores, Rumi ha establecido una cadena de influencia: el discípulo es como cera blanda, moldeada por el sello del maestro; el sello refleja el anillo; y el anillo refleja la intención del orfebre. De manera similar, la llamada que resuena en el corazón del discípulo se origina en el maestro, pero en última instancia proviene de la Fuente Divina que inspira al maestro. Es la llamada de Dios, transmitida a través del guía perfecto.
La segunda línea, que describe cómo la montaña está a veces llena del eco y a veces vacía, alude a los estados espirituales fluctuantes conocidos en el sufismo como qabż (contracción, sequedad) y basṭ (expansión, alegría). La presencia sentida del guía (y por tanto, de lo Divino) no es constante. Hay momentos de intensa conexión y revelación, cuando la montaña del corazón está «llena», y momentos de aparente silencio y ausencia, cuando está «vacía». Esta fluctuación es una parte intrínseca del camino espiritual, no un signo de fracaso.
- بانگ
- Un clamor, grito fuerte, llamada o eco resonante. Aquí se refiere a la influencia o enseñanza espiritual del guía.
- کوه دلها
- Literalmente, «la montaña de los corazones». Una metáfora para el corazón del buscador o de la humanidad en su conjunto, concebido como un espacio vasto y receptivo, capaz de hacer eco a la llamada divina.
- گه
- Forma poética abreviada de «گاه» (*gāh*), que significa «a veces» o «en un momento».
- پر
- Forma poética de «پُر» (*por*), que significa «lleno».
- تهی
- Vacío, desocupado. Describe el estado de ausencia o silencio espiritual en el corazón.
این تأثیرات و الهاماتی که در دلهای مریدان پیدا میشود، از کیست؟ دل انسان مانند کوهی است که گاهی این پژواک معنوی را بازتاب میدهد و گاهی خاموش است.
مولانا در ابیات قبل، از تأثیر شیخ کامل بر دل مریدان سخن میگوید و دل را به «موم» نرمی تشبیه میکند که در دستان شیخ شکل میگیرد. این بیت، همان مضمون را با استعارهای دیگر ادامه میدهد.
دلهای انسانها به «کوه» تشبیه شده است. همانطور که صدا در کوهستان میپیچد و پژواک پیدا میکند، کلام و نفوذ معنوی شیخ نیز در دلها طنینانداز میشود. این «صدا» یا «بانگ»، همان الهامات، احوالات روحانی و معارفی است که از جانب پیر به سالک میرسد. مولانا میپرسد: منشأ این بانگ کیست؟ پاسخ در ابیات قبل و بعد روشن است: این صدای شیخ کامل و در نهایت، صدای حق است که از طریق او به دلها میرسد.
مصرع دوم به نوسان حال مرید اشاره دارد. دل سالک همیشه آمادهٔ دریافت و بازتاب این بانگ معنوی نیست. «گه پُر است از بانگ این کُه گه تهیست» بیانگر احوال قبض و بسط روحانی است. گاهی دل از حضور و الهام معنوی سرشار است (بسط) و گاهی تهی و خاموش به نظر میرسد (قبض). این تغییر و تحول، بخشی طبیعی از مسیر سلوک است و نشان میدهد که دریافت فیض، امری دائمی و یکنواخت نیست، بلکه به ظرفیت و حال درونی سالک نیز بستگی دارد.
- بانگ
- فریاد، صدا، آواز بلند؛ در اینجا کنایه از الهام و نفوذ کلام معنوی
- کُه
- مخفف کوه
- گه
- مخفف گاه، به معنی زمان یا وقت
- تهیست
- ترکیب «تهی» و «است»؛ خالی است
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.