M2:1368 — گفت آب این شرم بی من کی رود / بی من این آلوده زایل کی شود

Este dístico es el clímax de un diálogo entre la Gracia Divina, personificada como «el Agua» de un estanque infinito, y el alma humana, descrita como «la manchada» (ālūde).

El alma, consciente de su propia impureza, siente vergüenza de acercarse al agua pura. Esta es una emoción común en el camino espiritual: la sensación de indignidad ante lo sagrado. Sin embargo, Rumi presenta la respuesta del Agua como una lógica de la misericordia. El Agua argumenta que la vergüenza misma es una de las impurezas que solo ella puede lavar. Esperar a ser digno para acercarse a la gracia es un error fundamental, porque la gracia es precisamente el medio para alcanzar la dignidad.

El verso insiste en que no hay una solución externa o preliminar. La mancha no se puede quitar antes de entrar al agua, y la vergüenza de estar manchado no puede desaparecer lejos del agua. La cura está en el contacto directo, en la inmersión. Rumi enseña aquí que la vacilación, incluso si nace de la humildad, se convierte en un obstáculo para la fe y la transformación, como lo confirma en el verso siguiente al citar el adagio «La vergüenza impide la fe».

این بیت در ادامهٔ گفتگوی تمثیلی میان «آب» و «شخص آلوده» است. شخص آلوده از اینکه با تن کثیف خود وارد آب پاک شود، شرم دارد (بیت ۱۳۶۷). در اینجا، آب که نماد رحمت بی‌کران الهی و دریای حقیقت است، به او پاسخ می‌دهد.

منطق آب، منطق عشق و رحمت است. آب می‌گوید که خودِ این «شرم» نیز نوعی آلودگی و مانع است که تنها با پیوستن به من (یعنی رحمت الهی) پاک می‌شود. انسان گناهکار تصور می‌کند باید ابتدا خود را لایق و پاک کند و سپس به درگاه خدا بیاید، اما مولانا این تصور را واژگون می‌کند. او نشان می‌دهد که پاکی، نه شرطِ پیوستن، بلکه نتیجهٔ پیوستن است. شرم از گناه اگر به کناره‌گیری و ناامیدی بینجامد، خود حجاب دیگری می‌شود. رحمت الهی مانند طبیبی است که بیمار را نه به خاطر سلامتی‌اش، بلکه دقیقاً به خاطر بیماری‌اش می‌پذیرد.

بنابراین، پیام اصلی این بیت، دعوت به اقدام بی‌درنگ و کنار گذاشتن تردیدهایی است که از احساس نالایقی برمی‌خیزد. تنها راه پاک شدن از آلودگی، شیرجه زدن در اقیانوس بی‌کران بخشش الهی است، حتی اگر انسان خود را شرمنده‌ترین موجود بداند.