قرائت› دفتر ۲› بخش ۲۶ - فرمودن والی آن مرد را کی این خاربن را کی نشاندهای بر سر راه بر کن› بیت ۱۳۷۸
M2:1378 — همچو کوره عشق را سوزیدنیست / هر که او زین کور باشد کوره نیست
M2:1378
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
La función esencial del Amor Divino es consumir al amante, como el fuego consume lo que hay en un horno. Quien no comprende ni acepta este proceso de aniquilación no es un verdadero amante.
Este verso es la culminación de una metáfora que Rumi ha estado desarrollando. En el verso anterior, el amante declara: «Mi alma es un horno (kūrah), feliz con el fuego». Aquí, Rumi establece una definición y una condición. La naturaleza misma del Amor Divino es ser un fuego que quema, purifica y transforma. El horno no existe para estar frío y seguro; su propósito se cumple cuando alberga un fuego abrasador.
Luego viene la advertencia, que juega con un ingenioso juego de palabras en persa entre kūrah (horno) y kūr (ciego). Rumi afirma que una persona que es «ciega» (kūr) a esta verdad —que no ve que el camino espiritual implica necesariamente el «arder» en el amor— no puede ser un «horno» (kūrah). En otras palabras, quien busca la seguridad y huye del sufrimiento y la aniquilación que el Amor exige, no es un verdadero recipiente para la experiencia divina. El verdadero amante, como un horno, acoge el fuego que lo consume porque esa es su función y su mayor alegría.
- کوره
- Kūrah. Horno, fragua, crisol. Un lugar diseñado para contener un fuego intenso, utilizado para fundir metales, cocer cerámica o transformar materiales. En la mística, es una metáfora del corazón o el alma del amante, que debe albergar el fuego del Amor Divino para ser purificado.
- سوزیدنیست
- Sūzīdanī-st. Es para arder, está destinado a quemar. Combina el infinitivo «arder» (sūzīdan) con un sufijo que indica propósito o necesidad. Transmite la idea de que la quema no es un accidente, sino la función esencial.
- کور
- Kūr. Ciego. En este contexto, se refiere a la ceguera espiritual: la incapacidad de percibir la verdadera naturaleza del Amor y el camino espiritual.
ذات و طبیعت عشق، سوختن و گداختن است، درست مانند کوره که برای آتش ساخته شده؛ کسی که از این حقیقت غافل و «کور» باشد، شایستگی و ظرفیت عاشقی را ندارد و «کوره» نیست.
مولانا در این بیت با استفاده از یک بازی کلامی زیبا میان واژههای «کور» و «کوره»، به یکی از عمیقترین مفاهیم عرفانی اشاره میکند. او در بیت قبل، جان خود را به کورهای تشبیه کرده که با آتش عشق خوش است. در این بیت، این تشبیه را بسط میدهد و میگوید همانطور که کار کوره گداختن و ذوب کردن است، لازمهٔ عشق نیز سوختن و تحمل رنج و سختی است. این سوختن، منفی و نابودگر نیست، بلکه فرآیندی برای تصفیه و تحول است.
نکتهٔ اصلی در مصراع دوم نهفته است: «هر که او زین کور باشد کوره نیست». یعنی کسی که از این حقیقت بنیادین (که عشق با رنج و سوختن همراه است) غافل باشد و از آن بگریزد، اساساً عاشق حقیقی نیست. او مانند کورهای است که قابلیت نگهداری آتش را ندارد. این بیت پاسخی است به کسانی که عشق و معنویت را تنها در آسایش و سلامت میجویند و از رویارویی با چالشهای آن هراس دارند. از دیدگاه مولانا، پذیرش این «سوزش» شرط اصلی ورود به وادی عشق و رسیدن به کمال است.
- کوره
- کوره آهنگری یا ذوب فلزات، آتشدان بزرگ، جایگاه آتش
- سوزیدنیست
- سزاوار سوختن است، طبیعتش سوختن است، باید بسوزد
- زین
- مخفف «از این»، یعنی از این حقیقت، نسبت به این موضوع
- کور
- نابینا، غافل، کسی که نمیبیند
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.