M2:1381 — آنچ خوف دیگران آن امن تست / بط قوی از بحر و مرغ خانه سست

Este verso contrasta dos tipos de seres para ilustrar dos estados espirituales. La mayoría de la gente, simbolizada por el «ave de corral» (murgh-e khāna), encuentra seguridad en las cosas del mundo: la propiedad, la reputación, la vida misma. Para ellos, el océano del amor divino es aterrador, una amenaza de aniquilación.

El místico, sin embargo, es como el «pato» (baṭṭ). Su verdadera naturaleza pertenece al océano de la Unidad divina. Lo que parece ser una muerte o un peligro para el ave de corral —la inmersión total en el mar— es para el pato la fuente de su fuerza y su verdadero hogar. El «temor» de los demás, que es la pérdida del yo separado, se convierte en la «seguridad» del amante de Dios, pues en esa aniquilación encuentra su verdadera y eterna vida en la Realidad Divina.

مولانا در این بیت به تفاوت بنیادین نگاه و تجربهٔ عارف با مردم عادی اشاره می‌کند. او حال سالک را به مرغابی (بط) تشبیه می‌کند که در دریا، یعنی در стихией خود، قدرتمند و آسوده است. در مقابل، «دیگران» یا همان اهل دنیا، مانند مرغ خانگی هستند که آب برایشان ترسناک و مرگبار است.

در اینجا «دریا» نماد عشق الهی، تجربیات روحانی عمیق، و فنا شدن در حق است. اینها مفاهیمی هستند که از دیدگاه عقل حسابگر و تعلقات دنیوی، خطرناک، دیوانه‌وار و مایه‌ی نابودی به نظر می‌رسند. اما برای عاشقی که وجودش با این حقیقت گره خورده، همین «خطر» عین امنیت و کمال است. او در دل امواج بلا و فنا، آرامش و قدرت می‌یابد، زیرا دریا خانهٔ اوست.

این بیت ادامهٔ ابیات پیشین است که در آنها مولانا می‌گوید غم برای عاشق به شادی بدل می‌شود و «برگ بی‌برگی» بهترین توشهٔ راه اوست. بنابراین، آنچه از نظر دیگران «خوف» (ترس) است—مانند فقر، ملامت، بی‌خویشی و مرگ—برای سالک «امن» (امنیت) است، زیرا او را از تعلقات رها کرده و به اصل خویش نزدیک‌تر می‌سازد.