M2:1749 — جامه را بدرید و آهی کرد تفت / سر نهاد اندر بیابانی و رفت

این بیت، اوج شکست روحی و پریشانی چوپان را پس از سرزنش‌های موسی به تصویر می‌کشد. عتاب موسی، که از دیدگاه شریعت و کلام کاملاً درست بود، دنیای ساده و سرشار از عشق چوپان را ویران کرد. واکنش او کاملاً غریزی و نمایشی است:

۱. دریدن جامه: این عمل در فرهنگ شرقی، نماد نهایتِ غم، ماتم، یا شوریدگی روحی است. چوپان نه فقط از حرف موسی، که از «خودش» و عبادات عاشقانه‌اش که اکنون کفرآمیز جلوه داده شده، ناامید شده است.

۲. آهِ تفت (سوزان): این آه از دلی سوخته برمی‌آید. آتشی که قبلاً گرمای عشق به معبود بود، اکنون با شرم و پشیمانی به آتشی ویرانگر تبدیل شده است. او احساس می‌کند که پلی که میان او و خدایش بوده، فروریخته است.

۳. سر به بیابان نهادن: بیابان در ادبیات عرفانی، مکان سرگشتگی، تنهایی، و جستجوی بی‌واسطهٔ حقیقت است. چوپان با رفتن به بیابان، از اجتماع و حتی از «شکل» دین‌داری که موسی به او عرضه کرده، می‌گریزد. او به اصل و فطرت خود بازمی‌گردد تا در خلوت و حیرانی، راهی دوباره به سوی معبودش بیابد. این عمل، نقطهٔ عطفی در داستان است که زمینه را برای وحی خداوند به موسی و تصحیح نگاه او فراهم می‌کند.