M2:1795 — حمد تو نسبت بدان گر بهترست / لیک آن نسبت به حق هم ابترست

این بیت در ادامه‌ی گفتگوی خداوند با موسی پس از عتاب او به چوپان بیان می‌شود. خداوند به موسی یادآوری می‌کند که هرگونه ستایش و عبادتی که از سوی انسان‌ها صورت می‌گیرد، صرف‌نظر از شکل ظاهری آن، در مقایسه با حقیقت و عظمت بی‌کران الهی، ناقص و نارساست.

مولانا در اینجا یک اصل مهم عرفانی را مطرح می‌کند: محدودیت زبان و فهم بشری در توصیف نامحدود. ستایش موسی، که بر اساس شریعت و معرفت کلامی است، «بهتر» از ستایش چوپان است که آمیخته به تشبیهات مادی بود. اما این برتری، یک برتری نسبی است. وقتی معیار سنجش، خودِ «حق» باشد، هر دو ستایش، چه عالمانه و چه عامیانه، «ابتر» (ناقص و بریده) هستند. هیچ عبادتی نمی‌تواند حق مطلب را در مورد خداوند ادا کند.

بنابراین، این بیت هم به موسی (نماد عقل و شریعت) و هم به خواننده هشدار می‌دهد که به کمالِ عبادت خود مغرور نشود. پذیرش ستایش‌ها از سوی خداوند، نه به دلیل کمال آنها، بلکه به دلیل لطف و رحمت خود اوست. همان‌طور که در ابیات بعدی می‌آید، این پذیرش مانند رخصتی است که به زن مستحاضه برای نماز داده می‌شود؛ یعنی عبادتی که با نوعی نقص همراه است اما به لطف الهی پذیرفته می‌شود.