M2:2634 — گر عتابی کرد دریای کرم / بسته کی گردند درهای کرم

این بیت از زبان ابلیس در گفتگو با معاویه بیان می‌شود. ابلیس در اینجا با نگاهی عارفانه، رابطه‌ی خود با خداوند را توصیف می‌کند. او استدلال می‌کند که خداوند مانند «دریای کرم» است؛ یعنی ذات او بخشندگی و لطف بی‌پایان است. همانطور که موج‌های یک دریا ممکن است گاهی خروشان و تند باشند، خشم و عتاب الهی نیز تنها یک حالت گذرا و سطحی از این دریای بیکران است.

پرسش «بسته کی گردند؟» یک پرسش انکاری است و تأکید می‌کند که درهای رحمت الهی هرگز بسته نمی‌شوند. این نگاه، مجازات الهی را نه یک طرد ابدی، بلکه نوعی تأدیب و تربیت از سوی معشوقی می‌داند که اصل و اساس کارش بر لطف و بخشش است. ابیات بعدی نیز همین نکته را تقویت می‌کنند که قهر الهی عارضی است و اصل ذات او، لطف و احسان است.