قرائت› دفتر ۲› بخش ۶۴ - باز جواب گفتن ابلیس معاویه را› بیت ۲۶۴۰
M2:2640 — آفریدم تا ز من سودی کنند / تا ز شهدم دستآلودی کنند
M2:2640
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
خداوند میفرماید که من مخلوقات را آفریدم تا از لطف و رحمت من بهرهمند شوند و از شیرینی عنایت من بچشند، نه اینکه من از آنها سودی ببرم.
این بیت بخشی از حدیث قدسی است که ابلیس در گفتگوی خود با معاویه نقل میکند تا استدلال کند که ذات خداوند بر لطف و بخشش استوار است، نه قهر و خشم. ابلیس توضیح میدهد که هدف خداوند از آفرینش، سود رساندن به مخلوقات بوده است، نه نفع بردن از آنان.
تصویر «دستآلود کردن از شهد» بسیار گویاست. «شهد» یا عسل نماد رحمت، زیبایی، و شیرینی بیکران الهی است. «دستآلود کردن» به معنای چشیدن و بهرهمند شدن است، حتی اگر اندک باشد. این تصویر نشان میدهد که آفرینش، دعوتی از سوی خداوند برای مشارکت در ضیافت لطف اوست. خداوند نیازی به مخلوقات ندارد، بلکه این مخلوقات هستند که برای کمال و شادکامی خود به او نیازمندند. این نگاه، رابطه عبد و معبود را از رابطهای مبتنی بر ترس، به رابطهای مبتنی بر عشق و اشتیاق برای چشیدن حلاوت قرب الهی تبدیل میکند.
- شهد
- عسل، شیرینی؛ در اینجا کنایه از لطف و رحمت الهی است.
- دستآلودی کنند
- اصطلاحی قدیمی به معنی بهرهای اندک بردن، چیزی را چشیدن، دست خود را به چیزی آغشته کردن.
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.