M2:2643 — کز چنان رویی چنین قهر ای عجب / هر کسی مشغول گشته در سبب

این بیت بخشی از پاسخ ابلیس به معاویه است که در آن، نافرمانی خود را توجیه می‌کند. ابلیس استدلال می‌کند که ذات خداوند، لطف و زیبایی محض است (چنان رویی) و قهر و خشم او (چنین قهر) امری عارضی و ظاهری است. او از این تضاد شگفت‌زده است و می‌گوید که دیگران، یعنی کسانی که عمق ماجرا را نمی‌فهمند، با دیدن این خشم، به دنبال «سبب» یا علت‌های ظاهری و پیش پا افتاده می‌گردند. آن‌ها می‌پرسند چرا ابلیس سجده نکرد؟ چرا خدا او را راند؟

اما ابلیس در بیت‌های بعدی توضیح می‌دهد که خود را درگیر این علت‌های ظاهری (اسباب) نمی‌کند، زیرا آن‌ها را «حادث» و بی‌اهمیت می‌داند. او نگاهش را به «لطف سابق» و عشق ازلی خداوند دوخته است و معتقد است که نافرمانی‌اش نیز نه از سر کفر، بلکه از غیرت و عشق شدید به خداوند بوده است. در نگاه او، دیگران در سطح پدیده‌ها مانده‌اند، اما او به اصل و باطن ماجرا نظر دارد.