قرائت› دفتر ۲› بخش ۶۵ - باز تقریر کردن معاویه با ابلیس مکر او را› بیت ۲۶۶۷
M2:2667 — از تو بود آن سنگسار قوم لوط / در سیاهابه ز تو خوردند غوط
M2:2667
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
معاویه خطاب به ابلیس میگوید که عذاب قوم لوط و سرنگونی آنها نیز نتیجهٔ وسوسهها و فریبکاری تو بوده است.
این بیت بخشی از سخنان معاویه است که در آن، قدرت ویرانگر ابلیس را به رخ او میکشد. معاویه با اشاره به داستانهای قرآنی، فهرستی از فجایع تاریخی را برمیشمرد که به باور او، همگی محصول مکر و اغوای شیطان بودهاند. در اینجا، به سرنوشت «قوم لوط» اشاره میکند که به دلیل گناهانشان، طبق روایات، با بارانی از سنگ (سنگسار) مجازات شدند و شهرهایشان زیر و رو گشت.
مولانا زبان حال معاویه را اینگونه تصویر میکند: «آن عذاب وحشتناک که بر قوم لوط نازل شد، ریشهاش در وسوسههای تو بود. این تو بودی که آنها را به چنان ورطهای از تباهی کشاندی که در نهایت در سیاهچال نابودی غوطهور شدند.» این بیت، مانند ابیات قبل و بعد از خود، بر این نکته تأکید دارد که ابلیس نه یک دشمن عادی، بلکه یک نیروی کهن و استاد در به انحراف کشاندن بشر است و مقابله با او نیازمند عنایت و حفاظت الهی است.
- سنگسار
- باریدن سنگ از آسمان به عنوان عذاب الهی
- سیاهابه
- چاه یا گودال تاریک و عمیق، کنایه از ورطهٔ هلاکت و نابودی
- غوط خوردن
- فرو رفتن، غوطهور شدن
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.