M2:2930 — وآن دگر در هر دو طعنه می‌زند / وآن دگر از زرق جانی می‌کند

این بیت در ادامهٔ توصیف آشفتگی و اختلاف نظر میان مکاتب فکری مختلف برای شناخت حقیقت غایی است. مولانا پس از اشاره به فیلسوف و متکلم جدلی، دو گروه دیگر را معرفی می‌کند:

1. گروه طعنه‌زنندگان: اینان کسانی هستند که موضعی شکاکانه یا برتربینانه دارند. آنها به جای ارائهٔ راه حلی برای شناخت حقیقت، هم فیلسوف و هم مخالف او را نقد و مسخره می‌کنند. این گروه نمایندهٔ کسانی است که از طریق تخریب دیگران، برای خود جایگاهی کسب می‌کنند، بدون آنکه خودشان مسیر روشنی ارائه دهند.

2. گروه ریاکاران (اهل زرق): این دسته با استفاده از «زرق» یعنی فریب، دورویی و ظاهرسازی، تلاش می‌کنند تا خود را بر حق جلوه دهند. عبارت «جانی می‌کند» به معنای تلاش سخت و جان‌فرساست. این گروه، حقیقت را در اختیار ندارند، اما با تقلید از اهل حقیقت و با تظاهر به معنویت، سخت می‌کوشند تا دیگران را بفریبند و جایگاه خود را تثبیت کنند.

مولانا با ترسیم این چهار گروه (فیلسوف، جدلی، طعنه‌زن و ریاکار)، صحنه‌ای از بازار آشفتهٔ عقاید را به تصویر می‌کشد که در آن، هر کسی به روشی مدعی شناخت حقیقت است. این مقدمه‌ای است برای بیان نکتهٔ اصلی در ابیات بعدی: همهٔ این راه‌های باطل و ناقص، به نوعی به وجود یک حقیقت اصیل گواهی می‌دهند، همان‌طور که وجود سکهٔ تقلبی، نشان‌دهندهٔ وجود سکهٔ واقعی است.