قرائت› دفتر ۳› بخش ۷۰ - بقیهٔ قصهٔ آن زاهد کوهی کی نذر کرده بود کی میوهٔ کوهی از درخت باز نکنم و درخت نفشانم و کسی را نگویم صریح و کنایت کی بیفشان آن خورم کی باد افکنده باشد از درخت› بیت ۱۶۴۹

M3:1649 — چشم باز و گوش باز و دام پیش / سوی دامی می‌پرد با پر خویش

چشم باز و گوش باز و دام پیشسوی دامی می‌پرد با پر خویش
✦ ارائهٔ این بیت به فارسی

M3:1649

❋ ❋ ❋

شرح و معنا · به زبانِ تو — AI

❋

گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات

گفتگوی تو تا وقتی عمومی‌اش نکنی، فقط روی همین دستگاه می‌ماند.

پرسش‌های خوانندگان

هنوز پرسشی به‌اشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.