M4:41 — بود اندر باغ آن صاحب‌جمال / کز غمش این در عنا بد هشت سال

این بیت نقطه عطف داستان عاشقی است که از ترس نگهبان شب (عسس) به باغی ناشناس پناه می‌برد. مولانا بلافاصله فاش می‌کند که این فرار ظاهراً ناگوار، در باطن یک वरदान بزرگ بوده است. معشوقی که سال‌ها دست‌نیافتنی بود و عاشق را در «عنا» و رنجِ دوری گرفتار کرده بود، اکنون در همان پناهگاه غیرمنتظره حضور دارد.

تصویر کاملاً روشن است: آنچه انسان از آن می‌گریزد (خطر، سختی، اجبار) می‌تواند همان وسیله‌ای باشد که او را به بزرگترین خواسته‌اش می‌رساند. ترس از نگهبان، عاشق را به وصال معشوق هدایت کرد. این همان معنای آیهٔ «عَسی أَنْ تَکْرَهوا شَیْئاً وَ هُوَ خَیْرٌ لَکُمْ» است که در عنوان این بخش آمده است: «چه بسا چیزی را ناخوشایند بدانید، در حالی که خیر شما در آن است.»

در نگاه عرفانی، «عسس» یا نگهبان می‌تواند نماد هر عامل بازدارندهٔ دنیوی، نفسانی یا حتی ترس‌های وجودی باشد. فرار از این موانع، اگر با صدق و نیاز همراه باشد، می‌تواند به شکلی غیرمنتظره سالک را به قلب «باغ» حقیقت، یعنی به محضر معشوق ازلی، برساند. رنج هشت‌سالهٔ عاشق نیز نمادی از دوران طولانی سلوک و فراق است که با یک گشایش ناگهانی و الهی به پایان می‌رسد.