قرائت› دفتر ۴› بخش ۱ - سر آغاز› بیت ۸

M4:8 — مثنوی از تو هزاران شکر داشت / در دعا و شکر کفها بر فراشت

مثنوی از تو هزاران شکر داشتدر دعا و شکر کفها بر فراشت
مثنوی از تو بی‌نهایت سپاسگزار بودو در دعا و شکرگزاری، دست‌هایش را به آسمان بلند کرد.
مولانا می‌گوید که خودِ مثنوی، وجودش را مدیون حسام‌الدین است و به همین دلیل، همچون انسانی سپاسگزار، دست به دعا و شکر برای او برداشته است.

M4:8

❋ ❋ ❋

شرح و معنا · به زبانِ تو — AI

❋

گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات

گفتگوی تو تا وقتی عمومی‌اش نکنی، فقط روی همین دستگاه می‌ماند.

پرسش‌های خوانندگان

هنوز پرسشی به‌اشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.