M5:3079 — چوب حق و پشت و پهلو آن او / من غلام و آلت فرمان او

این بیت اوج پاسخ طنزآمیز و در عین حال عمیق صاحب باغ به دزدی است که برای توجیه کار خود به جبرگرایی پناه برده است. دزد ادعا کرده بود که چون «بندهٔ خدا» از «باغ خدا» میوه می‌خورد، نباید سرزنش شود (جبر). صاحب باغ نیز عیناً همین منطق را به خودش برمی‌گرداند.

او در عمل به دزد نشان می‌دهد که اگر قرار باشد انسان هیچ اختیاری از خود نداشته باشد و همه چیز فعل مستقیم خداوند تلقی شود، پس تنبیه و مجازات هم فعل خداست. صاحب باغ می‌گوید: «این چوب متعلق به خداست، این پشت و پهلوی تو هم از آنِ خداست و من هم فقط غلام و ابزاری در دست او هستم که فرمانش را اجرا می‌کنم.»

مولانا با این صحنه، پوچی و تناقض استدلال جبری را در زندگی واقعی به تصویر می‌کشد. او نشان می‌دهد که هیچ‌کس در عمل حاضر به پذیرش پیامدهای ناگوار جبر نیست و به محض آنکه ضرری متوجه‌اش می‌شود، فوراً به اختیار و ارادهٔ آزاد متوسل می‌گردد، همان‌طور که دزد در بیت بعدی فریاد می‌زند و از جبر توبه می‌کند. این داستان، مقدمه‌ای برای بحث مفصل مولانا دربارهٔ مسئلهٔ پیچیدهٔ جبر و اختیار است.